Na danasnji dan prije 14 godina iz voza na relaciji Beograd-Bar u stanici Strpci, oteto je, a kasnije ubijeno 19 putnika od kojih 18 Bosnjacke nacionalnosti. Posmrtni ostaci žrtava još nijesu pronađeni.

Za počinjeni zločin, Nebojša Ranisavljević, jedan od egzekutora, osuđen je na 15 godina zatvora, a Milan Lukić priveden je pravdi.

Sudjenje Ranisavljeviću trajalo je četiri godine, od maja 1998. do septembra 2002, kada je u Višem sudu u Bijelom Polju osudjen na 15 godina zatvora. Početkom aprila 2005. tu presudu potvrdio je Vrhovni sud Crne Gore.

Ranisavljević je 27. februara 1993. kao pripadnik interventne čete, u sklopu Višegradske brigade Vojske RS, u stanici Štrpci iz voza izveo 19 putnika koji su kasnije likvidirani. U jednog od njih Ranisavljević je lično ispalio rafal iz automatske puške.

Milan Lukić, koji je u optužnici naznačen kao neposredni organizator otmice i ubistva, bio je na slobodi do avgusta 2005. kada je uhapšen u Argentini.

Lukić je 20. februra 2006. izručen Haškom tribunalu koji je u medjuvremenu protiv njega podigao optužnicu za zločine u Štrpcima i Sjeverinu, kao i za učešće u mučenju i ubijanju stotina Muslimana iz višegradskog kraja tokom rata u BiH.

Bivše jugoslovenske vlasti su svojevremeno uhapsile Lukića i izručile ga RS, ali su ga nadležni organi u RS puštili iz zatvora zbog "nedostatka dokaza".

U neuspjeloj akciji hapšenja lica optuženih za ratne zločine koji je 18. aprila 2004. izvela policija RS u Višegradu, došlo je do oružanog sukoba u kome je povredjen Novica Lukić, brat Milana Lukića. Novica Lukić je istog dana preminuo u višegradskoj bolnici.

Beogradski Fond za humanitarno pravo je svojevremeno saopštio da su "oteti putnici odvedeni u Prelovo kod Višegrada, gdje su u fiskulturnoj sali osnovne škole postrojeni uza zid, pretresani i prebijani, a potom su vezani žicom, ponovo ubačeni u kamion i prebačeni u jedno selo u pravcu Višegrada. U garaži jedne od spaljenih kuća, u neposrednoj blizini obale Drine, Milan Lukić i Boban Indjić su likvidirali putnike otete iz voza.

Skupštine SRJ i Srbije odbile su u to vrijeme da raspravljaju o otmici, a Skupština Crne Gore obrazovala je Komisiju, koja je faktički bila onemogućena da ispita sve činjenice o otmici.

U višegodišnjem nastojanju da saznaju šta se dogodilo sa članovima njihovih porodica, rodbina otetih obilazila je najviše funkcionere SRJ, Srbije i Crne Gore.

Sredinom marta 1993. tadašnji srpski predsjednik Slobodan Milošević je tokom posjete Prijepolju izjavio da je otmica u Štrpcima "težak zločin" i da će biti učinjeno sve da se oteti putnici pronadju i vrate, a krivci predaju sudu. On je tada ocijenio da otmica ima političku pozadinu i da je njen cilj prenošenje ratnog požara na prostor SRJ.

Sredinom naredne godine Milošević je u Beogradu primio rodbinu otetih putnika i uvjeravao ih da nadležni organi ulažu napore da se razjasne okolnosti tok kriminalnog dogadjaja, te da će se u tome ići do kraja.

"Vlast čini sve da pronadje svoje gradjane, ali je problem što se otmica dogodila na teritoriji druge države", rekao je Milošević tada.

Rodbinu otetih primio je i bivši predsjednik Crne Gore Momir Bulatović.

Bivši predsjednik SR Jugoslavije Zoran Lilić je u avgustu 1994, u intervjuu beogradskom dnevniku Politika, optužio rukovodstvo RS za otmicu u Štrpcima i ocijenio da je "izazivanje krvavih sukoba u oblasti Prijepolja i Priboja imalo za cilj prenošenje rata na jugoslovenski prostor".

Beta