Potpaljivanje kolektivne histerije i ludila

Objavljeno: 15.01.2022, 11:51h

Sumnjam da ćemo ikada dostići onaj nivo odnosa kakav danas postoji u EU koja nam je geografski tako blizu a u svakom drugom zdravorazumskom smislu tako daleko.

Piše: Amil Grbović

Zašto na ovim našim balkanskim prostorima nikad neće biti trajnog, pozitivnog mira? Zašto naši postkonfliktni međudržavni odnosi nikad neće biti lišeni pitanja različitog tumačenja prošlosti? Zašto takvi odnosi, gotovo je izvjesno, nikad neće ličiti na one odnose koje danas imaju npr. Njemačka i Francuska, iako znamo da je istorija Evrope zapravo jedna vertikala brutalnog nasilja sve do onog momenta kad su dotadašnji najveći neprijatelji, nakon Drugog svjetskog rata, odlučili da se udruže u Evropsku zajednicu od kada imamo najmirniji period na evropskom tlu, period blagostanja i ekonomskog rasta.

Njemci su nakon Drugog svjetskog rata PRIZNALI svoje zločine, izgradili memorijalne centre i spomenike koje će zauvijek njemački narod podsjećati na vlastitu sramotu, nacističke organizacije kao što su SS, Vermacht itd. su zabranjene i proglašene zločinačkim, u obrazovnim ustanovama djeca uče o tome šta se desilo, kako i zašto se desilo, ratni zločinci su marginalizovani i izopšteni iz javnog života… Kao rezultat jednog takvog zdravog razumijevanja prošlosti imamo Evropsku uniju, modernu političku zajednicu srećnih država i naroda kojima se teme o prošlosti nalaze samo u udžbenicima istorije i služe kao opomena i nauk da im se takve greške više nikad ne ponove.

A šta imamo kod nas? Jedno potpuno izopačeno tumačenje prošlosti i ponašanje političkih, vjerskih i etnonacionalnih vođa, u kome je njemački model suočavanja sa prošlošću izvrnut naglavačke. Ovdje se zločini negiraju, i ne samo negiraju nego se i slave, na svadbama i raznim proslavama pjesme kojima se veliča genocid postale su dio sasvim uobičajenog muzičkog repertoara, presuđeni ratni zločinci su česti gosti na televizijama sa nacionalnom frekvencijom, od strane zvaničnih državnih organa im se uručuju razna priznanja “za zasluge”, u školama djeca uče o lažima a ne o istini, agresori se predstavljaju kao žrtve i na taj način se radi sve da se zločini opravdaju, ratnohuškačka ikonografija je sastavni dio navijačkih koreografija, murali posvećeni ratnim zločincima se čuvaju kao sveta mjesta, kada se govori o jednom narodu govori se o tome da su to “lažni ljudi sa lažnom vjerom”, da su izdali “vjeru prađedovsku” i pozivaju se da se vrate izvornoj vjeri i time “isprave” ono što su im preci “iskrivili”, itd.

Sve ove navedene izopačene aktivnosti političkih i etnonacionalnih elita, koji time guraju narode u sukobe i konfrontacije, mi daju za pravo da sumnjam da ćemo ikada dostići onaj nivo odnosa kakav danas postoji u EU koja nam je geografski tako blizu a u svakom drugom zdravorazumskom smislu tako daleko.

Tužna je činjenica i saznanje da je neki novi genocid sasvim realan i moguć, a da kao pojedinac ne može ništa uraditi da njegov glas razuma dopre do onih koji potpaljuju kolektivnu histeriju i ludilo.

Pratite nas na Fejsbuku, Instagramu i Tviteru. Ako imate predlog teme za nas, javite se na [email protected]
Prije nego ostavite komentar, molimo vas da pročitate Pravila komentarisanja na Portalu PCNEN

Leave a Reply

Blogovi

Logujte se ili registrujte




Forgot?
Register