Crnogorski premijer Igor Lukšić i državni sekretar Vatikana Tartisio Bertoneo su potpisali konkordat, odnosno  temeljni ugovor kojim se reguliše odnos Crne Gore i Katoličke crkve.

"Čini nam posebno zadovoljstvo što je Crna Gora prva savremena država sa pravoslavnom većinom koja potpisuje ovakav ugovor, što svjedoči o njenoj ekumenskoj vokaciji. Ovim ugovorom naši bilateralni odnosi dobijaju na kvalitetu, a istovremeno se reguliše odnos katoličke cvrkve i države. Temeljni principi na kojima počiva ovaj dokument omogućavaju da se po istim kriterijumima regulišu i odnosi sa drugim vjerskim zajednicam u Crnoh Gori", kazao je Lukšić nakon potisanja ugovora.

Državni sekretar Bertoneo je kazao da se ovim ugovorom Katoličkoj crkvi ne daju povlastice na štetu drugih vjerskih zajednica, već se njime želi definisati pravni  odnos Katoličke crkve i crnogorske države.

Konkordat treba da bude ratifikovan u crnogorskom parlamentu.

Potpisivanju ugovora je prethodio susret premijera Lukšića i pape Benedikta XVI, koji je organizovan u papinoj biblioteci u Vatikanu i trajao je petnaestak minuta.

Mitropolija crnogorsko-primorska, koja je dio Srpske pravoslavne crkve, oštro se usprotivila potpisivanju konkordata Crne Gore sa Vatikanom, ocjenjujući takav ugovor kao neustavan, jer se njime jedana vjerska zajednica dovodi u povlašćeniji položaj u odnosu na druge.

S druge srane, najava konkordata je pozdravljena od strane Crnogorske pravoslavne crkve, a pozitivno se prema njemu odredila i Islamska vjerska zejednica u Crnoj Gori.

Prvi konkordat 1886.

Ovo je drugi put da Crna Gora potpisuje konkordat sa Vatikanom. Prvi ovakav međudržavni ugovor je potpisan između Knjaževine Crne Gore i Svete Stolice 18. avgusta 1886. godine, a ratificiran je 7. oktobra iste godine. Bio je to, ujedno, prvi konkordat između Svete Stolice i neke dominatno istočno-pravoslavne hršćanske zemlje.

"Lanac događaja koji su doveli do konkordata iz 1886. godine pokrenula je velika kriza koja je zahvatila Balkansko poluostrvo u drugoj polovini sedamdesetih godina. Upravo tada se mala knjaževina Crna Gora, sa svojim vladarom, knjazom Nikolom Petrovićem – Njegošem, nametnula pažnji evropskih kancelarija i međunarodnog javnog mnjenja, isprva pružanjem podrške hrišćanskom življu koje je u Bosni i Hercegovini ustalo protiv otomanske vlasti, a potom, glavnom ulogom u seriji pobjedničkih ratnih poduhvata protiv sultanove armije", piše Frančesko Kakamo, univerzitetski profesor iz Peskare.

Ispred crnogorske knjaževine konkordat je 1886. potisao Jovan Sundečić, dvorski sekretar, inače poznat i kao pisac teksta za himnu Ubavoj nam Crnoj Gori, a ispred Vatikana kardinal Jakobini (Jacobini), dok je glavni posrednik tokom pregovora bio biskup đakovački (Hrvatska) Josip Juraj Štrosmajer.

U uvodnom dijelu tadašnjeg konkordata crnogorska knjaževina je garantovala slobodu vjeroispovijesti za svoje građane rimokatoličke vjere, uglavnom Hrvate i Albance, dok se Vatikan obavezao da će, posredno, konsultovati crnogorskog vladara prije imenovanja nadbiskupa u Baru (Barska nadbiskupija) da "vidi ima li čina ili razloga političke ili građanske naravi koji bi se tome protivili".

U crkvenim je poslovima nadbiskup barski bio direktno podređen Svetoj Stolici, ali je crnogorskom vladaru polagao zakletvu vjernosti.

Crnogorska se država obvezala da će barskom nadbiskupu isplaćivati godišnje 5.000 franaka.