Izjave Mica Orlandica i Milana Paunovica date pred Komisijom, bitno se razlikuju od izjava inspektora koji su direktno vodili slucaj Moldavke

Piše: Republika

Osnovni podaci i saznanja o S.C.

S.C rodjena je 1974. godine u Moldaviji, udovica i majka dvoje djece. Tokom 1989. i 1999. godinu boravila je na podrucju Novog Sada, iako o tom boravku nema nikakvih valjanih dokumenata.

Prvi podaci o kretanju ove osobe evidentirani su 4.1.1999.godine, nakon njenog ulaska u tadasnju Jugoslaviju, bez prijave boravka. Po ulasku zakljucuje ugovor sa “Vojvodinakoncertom“ iz Novog Sada, radi izvodjenja programa u ugostiteljskom objektu “Oskar” u Podgorici, kao striptizeta.

Iz raspolozive dokumentacije utvrdjeno je da je S.C. sa duzim prekidima boravila u Crnoj Gori od pocetka 1999., pa do pocetka januara 2003. godine, kada je napustila Crnu Goru. U ovom periodu boravila je u Republici Srpskoj i Republici Srbiji.

O boravku i kretanju S.C. u Crnoj Gori, sem prijave boravka iz 2000. godine, nema nikakvog daljeg pisanog traga i pored cinjenice da se bavila nedozvoljenim aktivnostima.

Cinjenice i ocjena postupanja policije

I

Tokom uvida, analize, proucavanja i ocjene prezentiranih dokaza i materijala, Komisija je uocila odredjene propuste ovlascenih lica MUP-a RCG:

– Nakon izvrsene prijave boravka u nadleznoj sluzbi i tokom dugotrajnog boravka i prekida istog u vise navrata, sa S.C. niko od nadleznih sluzbenika MUP-a RCG nije kontaktirao sve do 12.11.2002. godine. Kako se radi o veoma dugom vremenskom periodu u kome je, sa prekidima, S.C. boravila u Republici Crnoj Gori, nadlezna sluzba MUP-a bila je u obavezi da vrsi kontrolu njenog boravka kao i ostalih lica – stranih drzavljana. To u konkretnom slucaju nije radjeno, sto po ocjeni Komisije predstavlja ozbiljan propust nadlezne sluzbe MUP-a. U vezi sa ovim, nesporno je, da je nadlezna sluzba MUP-a profesionalno i odgovorno radila svoj posao, odnosno izvrsavala svoje obaveze koje proisticu iz Zakona o boravku i kretanju stranaca, osoba S.C ne bi mogla tako dugo boraviti u Republici Crnoj Gori, njen boravak i kretanje bi sigurno bilo evidentirano i bila bi blagovremeno sprijecena u eventualnom vrsenju nedopustenih radnji.

Medjutim, cinjenica je da nadlezna sluzba MUP-a ni elementarno nije izvrsavala svoju zakonsku obavezu, tj. nije kontrolisala boravak i kretanje S.C. kao strane drzavljanke, sto je kasnije dovelo do ozbiljnih i nesagledivih posljedica.

Dakle, izvjesno je da je S.C. zahvaljujuci ozbiljnim propustima nadlezne sluzbe MUP-a, fakticki ilegalno boravila na podrucju RCG dugi vremenski period, odnosno vise od tri godine.

Komisija je nesporno utvrdila da su pojedini sluzbenici MUP-a imali potpuna saznanja o boravku S.C. u Republici CG i njenim aktivnostima, ali i pored toga nijesu preduzimali ili predlagali preduzimanje Zakonom propisanih mjera.

Kod pravilne primjene Zakona o boravku i kretanju stranaca, ne bi doslo do propusta ovakve vrste, tj, S.C. kao strani drzavljanin, ne bi mogla boraviti u RCG bez odobrenja nadlezne sluzbe, njeno kratanje bilo bi praceno i blagovremeno preduzete propisane mjere, ukoliko bi se utvrdilo da je S.C. osoba koja se bavi nedozvoljenom djelatnoscu.

Odredjeni broj sluzbenika MUP-a bio je u saznanju da S.C. ilegalno boravi na podrucju RCG i da ne posjeduje putnu ispravu – pasos, ali to, kao svoju sluzbenu obavezu, nijesu prijavili nadleznoj sluzbi MUP-a, radi preduzimanja zakonom propisanih mjera. Takvo ponasanje Komisija ocjenjuje kao ozbiljan propust, koji bi za posljedicu morao imati utvrdjivanje disciplinske i krivicne odgovornosti.

Kod izlozenih okolnosti, a narocito cinjenice da je godinu dana prije nego sto je doslo do “afere S.C.” formiran Tim za borbu protiv trafikinga, Komisija ocjenjuje prosto neshvatljivim da od strane MUP-a i njegovih sluzbi nijesu pojacane mjere kontrole boravka i kretanja stranaca u Republici Crnoj Gori.

Imajuci sve prednje u vidu, nesumnjivo se zakljucuje da je pasivno i neprofesionalno ponasanje MUP-a RCG u odnosu na sve prednje okolnosti u velikoj mjeri doprinijelo stvaranju same afere, te drugih konsekvenci koje su istom uzrokovane.

II

Pazljivim proucavanjem dokaznog materijala koji je prezentiran Komisiji (izjava ostecene, izjave lica cije su izjave uzimane tokom policijskog tretmana, sluzbenih zabiljeski, video zapisa i dr.), kao i na osnovu obavljenih intervjua, a koji se ticu predkrivicnog postupka – policijskog tretmana u slucaju S.C., treba prethodno konstatovati da se, kad je u pitanju S.C. radi o osobi sumnjivih moralnih vrijednosti, ciji su muz i otac ubijeni od strane kriminalaca u Moldaviji, sto moze ukazivati i na njena odredjena kriminogena svojstva. Ocjena je da se radi o osobi veoma skromnih intelektualnih svojstava sto se posebno utvrdjuje iz pregledanog video zapisa.

Komisija ocjenjuje da je u tom, predkrivicnom, postupku bilo neophodno obezbijediti nalaz i misljenje odgovarajucih vjestaka – psihologa i psihijatra u vezi sa intelektualnim svojstvima S.C. i njenom ponasanju, kako bi se moglo kompetentno razlucivati o vjerodostojnosti njenog kazivanja u svojstvu ostecene. Na to ukazuju cinjenice koje su tokom policijskog tretmana nesumnjivo utvrdjene, na osnovu izjava uzetih od strane ovlascenih radnika MUP-a Republike Srpske i MUP-a Republike Srbije, a vezano za ponasanje S.C. tokom boravka na tim podrucjima, te zapazanja osoba sa kojima je bila i u emotivnim i vezama druge vrste, te drugim neposrednim i blizim kontaktima, a odnose se na cinjenice iz kojih se nesumnjivo zakljucuje da se radi o veoma labilnoj osobi, veoma sugestibilnoj, sklonoj nekoj vrsti ucjene kada je u pitanju njen interes ili pak emotivna vezanost za odredjenu osobu, te da je dva puta povodom emotivnih veza pokusala da izvrsi samoubistvo. Neizostavno se mora ukazati i primiti kao evidentna cinjenica, koja je utvrdjena na osnovu kazivanja S.C., da je ista bila prisilno podvrgavana uticaju narkotika – droge na nacin sto je putem injekcije drogirana, pa ta cinjenica veoma opravdava, odnosno sasvim jasno govori da je njeno ponasanje ispoljeno posebno u SZK-u veoma karakteristicno za osobu koja konzumira drogu, a na sta je ukazivano tokom sprovodjenja odredjenih radnji i postupaka, te boravka u SZK.

Kod navedenih cinjenica nesumnjivo se zakljucuje da se radi o licu posebnih osobina, koje je bez posebnih napora moglo biti zloupotrebljeno od strane odredjenih lica koja su za to imala interes ili namjeru.

III

Tokom dugog vremenskog perioda u kom je boravila u RCG, S.C. je kontaktirala sa velikim brojem osoba razlicitih licnih, intelektualnih, profesionalnih i materijalnih svojstava. Kao strankinja sa skromnim licnim svojstvima nije mogla na dovoljno kompetentan nacin da razluci o kakvim se osobama radi i da li svaka komunikacija sa tim osobama moze da joj donese odredjeni “profit” sto je kod nje stvaralo jedno konfuzno stanje, skoro stanje beznadja, buduci da se njena porodica nalazila u Moldaviji, pa je ocigledno i trazila pogodnu priliku da izadje iz situacije u kojoj se nasla. Poslije vise pokusaja da rijesi sopstveni problem egzistencijalne prirode, prvi put se dana 12.11.2002.godine nasla u CB u Podgorici pred inspektorom za strance.

U tom neposrednom kontaktu inspektor za strance je imala utisak da je S.C. samoinicijativno dosla i prijavila nestanak putne isprave. Ponasala se sasvim normalno, a njen izgled bio je veoma pristojan. Nije pokazivala znake posebne uznemirenosti i strpljivo je sacekala objasnjenje, a zatim upucivanje u SZK.

Tokom intervjua sa inspektorom za strance, ukazano je na koliziju izmedju cinjenica koje je iznijela tokom intervjua, i cinjenica koje je notirala u sluzbenoj zabiljesci, pa je ista objasnila da su navodi iz intervjua potpuno tacni, a da se samo na pocetku njenog sluzbenog razgovora sa S.C. osjetila nervoza i uznemirenost koju je i konstatovala, dok cinjenica koje je iznijela u intervjuu nije konstatovala u sluzbenoj zabiljesci ocjenjujuci da su sasvim irelevantne, a kojih se sada veoma dobro sjeca.

Iz razgovora sa inspektorom za strance, Komisija je utvrdila da nije stajala bilo kakva sumnja u vezi okolnosti koje su se ispostavile nakon smjestaja S.C. u SZK, a da je S.C. upucena u SZK iz razloga sto se radilo o stranoj drzavljanki bez putne isprave.

Dana 13.11.2002.godine fakticki se preduzima prva sluzbena radnja – informativni razgovor sa S.C. od strane inspektora MUP-a, koji je obavljen u SZK, o cemu postoji sluzbena zabiljeska koja je sacinjena istog dana, dok je kod nadlezne sluzbe MUP-a zavedena tek dana 25.11.2002. godine.

Inspektor MUP-a, u informativnom razgovoru sa S.C. saznao je cinjenice koje su notirane u sluzbenoj zabiljesci, te da se tom prilikom pominju dva lica (Jasavic i Kurpejovic) kao osobe koje bi mogle biti krivicno-pravno tretirane, ili u policijskom tretmanu imaju svojstvo osumnjicenih lica u vezi sa krivicnim djelom u kom pravcu su preduzimane i odredjene sluzbene radnje, a tada nakon sacinjavanja sluzbene zabiljeske i fakticki pocinje predkrivicni – policijski tretman dvojice lica koja su naprijed pomenuta.

Izvjesno je da se u odnosnoj sluzbenoj zabiljesci ne pominje bilo koje drugo lice izuzev brata Jasavic Ekana, koje bi moglo eventualno imati tretman osumljicenog lica. Po obavljenom informativnom razgovoru, te nakon sacinjavanja sluzbene zabiljeske, inspektor Strunjas preduzima dalju sluzbenu radnju, a ovo buduci da je S.C. odnosnom prilikom iznijela odredjene cinjenice koje su ukazivale na kriminogenost u radnjama naprijed pomenutih lica, na nacin sto obavjestava ““antitrafiking tim”“ radi zauzimanja odredjenih stavova povodom odnosnog slucaja koji je imao odredjena kriminogena obiljezja. U vezi sa ovim ukazuje se da je “Timom” rukovodio Paunovic Milan koji je nakon odredjenih saznanja obavio niz konsultativnih sastanaka, nakon cega je napravljen plan daljih aktivnosti u vezi sa ovim slucajem. Medjutim, u vezi sa tim, fakticki nema nikakvog pismenog traga (iako su ove cinjenice utvrdjene na osnovu intervjua sa inspektorima Gilicem, Strunjasem, Gacevicem i pomocnikom ministra za JB M.Orlandicem), niti pak ima bilo kakvog pismenog traga koji je morao postojati, s obzirom na aktivnosti koje su preduzimane u periodu od 13. do 23.11.2002.godine, sto je veoma indikativno.

“Antitrafiking tim” u odnosnom periodu navodno ne preduzima nikakve radnje vezane za kontakte sa S.C. pa ni radnju obezbjedjenja S.C. od bilo kakvih kontakata sa osobama koje su mogle vrsiti odredjeni uticaj, sugestije, ili pak instruisanje S.C. Jedino je preduzeta radnja fizickog obezbjedjenja samog objekta, sto Komisija smatra velikim propustom MUP-a, pogotovo ako se ima u vidu da je u kasnijoj fazi predkrivicnog postupka doslo do velikih obrta. Ovaj problem nije potrebno posebno elaborirati buduci da je svaka komunikacija kako sa volonterkama u SZK, a posebno sa gospodjom Raicevic, mogla da dovede do potpunih obrta i prosirenja predkrivicnog postupka na druga lica, sto se uostalom i dogodilo.

Nesumnjivo je da je tokom boravka u SZK, u periodu od 12.11. do 23.11.2002. godine, bilo omoguceno vecem broju lica da kontaktiraju sa S.C. i da prema njoj kao sugestibilnoj osobi preduzmu odredjene radnje u smislu nagovaranja i instruisanja sto je nedopusteno kako sa moralnog tako i sa zakonskog aspekta, a sto je dovelo do promjene u ponasanju S.C. kao i promjene u njenom iskazu u vezi sa kriticnim dogadjanjima. U cinjenici da je sa S.C. omoguceno fakticki nesmetano komuniciranje, kako u vezi sa nastalom situacijom, tako i u vezi sa svim ostalim, Komisija vidi nedopustiv propust, sto je u kasnijoj fazi postupka produkovalo vise nego ozbiljne konsekvence.

Sve radnje vezane za S.C. inicirane su i preduzimane po nalogu vrha MUP-a (Jovicevic, Orlandic, Paunovic).

IV

Uvidom u spise i na osnovu intervjua koji su obavljeni sa licima koja su u predkrivicnom postupku postupala u slucaju S.C., Komisija je nesumnjivo utvrdila da je i u daljem toku postupka MUP pocinio propuste koji su mogli direktno uticati na ocjenu valjanosti predkrivicnog postupka. Naime, prilikom sacinjavanja video zapisa, potpuna paznja u vizuelnom smislu fokusirana je na S.C., a propusteno je da se snimi potpuni izgled lica mjesta, tj. prostorije u SZK u kojoj je vrseno snimanje, odnosno pravljenje video zapisa, pogotovo kada je u pitanju prisustvo osobe prilikom snimanja. Ovdje se ukazuje da je tom prilikom u odnosnoj prostoriji nedozvoljeno i mimo pravila prisustvovala Ljiljana Raicevic, jer se svaki sluzbeni kontakt pa i prilikom pravljenja video snimka mora obaviti bez prisustva lica koja ne ucestvuju u postupku. U konkretnom slucaju Ljiljana Raicevic nije mogla prisustvovati odnosnoj radnji, obzirom da ista nije imala bilo kakvu procesnu ulogu, na sto je morala biti upozorena i udaljena iz prostorije u kojoj je pravljen video zapis. U vezi sa ovim, ukazuje se da je ista tokom pravljenja video zapisa dva puta reagovala na nacin sto je verbalno sugerisala S.C. da govori o necemu sto ona nije zeljela, a o cemu ni u prethodnom informativnom razgovoru od 13.12.2002.godine nije govorila. Na ovu okolnost nije od znacaja cinjenica sto je zbog toga bila upozorena od strane inspektora – gestom tokom samog snimanja.

Ovakav propust MUP-a, odnosno prisustvo i ucesce trecih lica u sprovodjenju odredjene predkrivicne radnje i opisano ponasanje upravnice SZK predstavlja grubo krsenje zakonskih odredbi, koje se odnose na predkrivicni postupak.

Nesporno je utvrdjena cinjenica da tokom predkrivicnog postupka nije sprovedena veoma uobicajena i voema primjenjiva radnja koja se vrlo cesto koristi u predkrivicnom postupku, a to je radnja prepoznavanja. Ova radnja je morala biti obavezno preduzeta, radi otklanjanja svih dilema koje su se do tada pojavile, posebno zbog toga sto je izjava ostecene u veoma ozbiljnoj koliziji sa izjavama do tada saslusanih lica (Jasavic, Kurpejovic i drugi Jasavic) na okolnosti iz kojih bi se moglo zakljuciti da li se radi o elementima bica krivicnog djela za koje se do tada sumnjalo (krivicno djelo trgovina ljudima cl.201. a Zakona o izmjenama i dopunama Krivicnog zakona RCG). Pravilo je koje se fakticki i ne smije prenebreci da se putem ove radnje otklone eventualne sumnje o licima koja se tretiraju u predkrivicnom postupku. Pored toga, takodje, nije preduzeta radnja suocavanja, koja je morala biti sprovedena radi otklanjanja svih sumnji i dilema vezanih za evenutalnog izvrsioca i eventualno postojanje elemenata bica krivicnog djela u kom pravcu se sprovode odredjene radnje.

Dakle, nema nikakve dileme da je ovakvo propustanje moglo biti od presudnog uticaja na odlucivanje o daljoj sudbini iniciranog postupka, kao i da se ove radnje moraju uvijek preduzeti ukoliko nema iskljucivih i valjanih dokaza za dalje procesuiranje slucaja.
Kod preduzimanja radnje sacinjavanja video zapisa izvjesno je da se video zapis moze saciniti u dva primjerka od kojih je jedan primjerak u kasnijoj fazi postupka dostavljen istraznom sudiji i tuziocu, dok drugi primjerak ostaje u predkrivicnom spisu kod organa koji je preduzeo takvu radnju, sve u cilju ocuvanja vjerodostojnosti. To u konkretnom slucaju nije uradjeno. Naime, na osnovu intervju sa licima koja su sprovodila odredjene sluzbene radnje, nesporno je utvrdjeno da je video snimak umnozen u vise primjeraka, tj. najmanje cetiri, od kojih je jedan zadrzan u spisima MUP-a, drugi je dostavljen uz potrebnu dokumentaciju i prikupljene dokaze nadleznom tuzilastvu i istraznom sudiji, dok su preostala dva primjerka imali na raspolaganju tadasnji ministar Andrija Jovicevic i Milan Paunovic, kao rukovodilac “Antitrafiking tima”. Ova cinjenica navodi na osnovanu sumnju da su dvije kasete koje su bile u posjedu Jovicevica i Paunovica, mogle biti zloupotrijebljene u neke druge, pa i kompromitantne svrhe.

Nakon sacinjavanja video zapisa izvjesno je utvrdjeno, na osnovu intervjua sa – Gilicem, Strunjasem i Gacevicem – da je Milan Paunovic licno i neposredno kontaktirao sa upravnicom SZK Ljiljanom Raicevic, dana 23.11.2002.godine. Prilikom te posjete SZK, zadrzao se cetiri do cetiri sata i 30 minuta, nakon cega je obavio konsultativni sastanak u MUP-u, na kome su prisustvovali ministar Jovicevic, pomocnik ministra Orlandic i moguce je jos neka lica. Ova cinjenica je nesumnjivo utvrdjena i na osnovu razgovora obavljenog sa pomocnikom ministra Orlandicem. Tom prilikom Paunovic je saopstio “da je stanje frapantno” izrazavajuci svoje uzasavanje i spremnost da se preduzmu sve mjere u cilju potpunog rasvetljavanja odnosnog slucaja, te razotkrivanje eventualno i drugih osoba koje bi bile podvrgnute krivicnom tretmanu. Ova cinjenica ne korenspondira sa cinjenicom na koju je on (Paunovic) ukazao u izvjestaju koji je sacinjen od strane MUP-a i potpisan od pet lica, kao odgovor na uocene nepravilnosti u izvjestaju OEBS-a koji se odnosi na rad MUP-a u odnosnom predmetu. Naime, na kraju pomenutog odgovora – izvjestaja MUP-a stoji da je on (Paunovic) boravio u SZK i zadrzao se 30-40 minuta, ali bez naznake kada se to desilo, zbog cega se opravdano postavlja pitanje da li je takav kontakt obavljen dana 23.11.2002.godine, ili ranije, ili je pak bilo vise kontakata. Ovakva tvrdnja Paunovica po ocjeni Komisije ne moze stajati obzirom na cinjenicu koja je nesumnjivo utvrdjena da je on 23.11.2002.godine proveo cetiri do cetiri ipo sata u SZK, sto opravdano upucuje na zakljucak da je od strane Paunovica “nesto radjeno” a o cemu on nije nikoga obavjestavao. Logicno bi bilo da na osnovu kratkog razgovora kako ga je opisao u odgovoru MUP-a, na izvjestaj OEBS-a, nije mogao imati ozbiljnija saznanja niti se ponasati na nacin kako je to naprijed objasnjenjo, a da u SZK nije proveo duze vremena. Zbog toga postoji sumnja da je Paunovic mogao instruirati ili sugerisati ostecenoj S.C. cinjenice i okolnosti o kojima ona nije do tada govorila niti na njih ukazivala.

V

Posebno treba ukazati na sadrzaj Memoranduma o saradnji, narocito u dijelu vezano za pozitivne zakonske propise koji se odnosi na prisustvo odredjenih lica tokom sprovodjenja odredjenih predkrivicnih ili krivicnih radnji, a koje su u direktnoj suprotnosti sa Zakonom. Naime, tim memorandumom je izmedju ostalog predvidjeno da se ni jedna radnja ne moze sprovesti bez prisustva odredjenog lica – volonterke SZK, sto je u direktnoj suprotnosti sa odredbama Zakona o krivicnom postupku. Na ovakav nacin fakticki to nije moglo derogirati zakonske odredbe koje regulisu ovu procesnu oblast. Po ocjeni Komisije, neprihvatljiva su objasnjenja da se morao primjenjivati Memorandum, a ne zakon (Orlandic i Gacevic).

Takvo postupanje, takodje, predstavlja ozbiljan propust MUP-a.
Komisija ocjenjuje da je potrebno ukazati da su sluzbena lica (Gilic, Strunjas, Gacevic), prilikom intervjua istakla da su svoje pretpostavljene upozoravali na odredjene propuste na koje je ovim izvjestajem ukazano, a posebno na cinjenice koje su vezane za samu S.C., mjesto preduzimanja sluzbenih radnji, prisustvo Lj.Raicevic sprovodjenju svih radnji koje su se obavljale u SZK, nesmetanu komunikaciju sa S.C., posebno volonterke SZK i mogucnost instruiranja, a sto i po njihovom nahodjenju predstavlja ozbiljan propust.

VI

Komisija konstatuje da, u konkretnom slucaju, nije ostvarena funkcionalna niti bilo kakva saradnja izmedju Sluzbe javne bezbjednosti i Sluzbe drzavne bezbjednosti. Upoznavanje i ukljucivanje SDB u ovaj slucaj bilo je neophodno, odnosno obavezno, jer se radilo o stranom drzavljaninu. U kasnijoj fazi predkrivicnog postupka, tj. nakon lisavanja slobode zamjenika Drzavnog tuzioca, nije ostvarena komunikacija sa Drzavnim tuziocem, pa i sa predsjednikom Vlade Republike Crne Gore.

xxxxxx

Pored izlozenog, Komisija je u toku svog rada konstatovala odredjene cinjenice koje su bitno uticala na tok i epilog ovog dogadjaja, pa na njih ukazuje.

Naime, ministar Jovicevic sa svojim najblizim saradnicima davao je podstrek za vodjenje ove afere sa motivom koji najvise lici na karijerizam i politicke ambicije. Posebnu odlucujucu ulogu imali su Jovicevic, Orlandic, Paunovic i Ljiljana Raicevic i dobrim dijelom medjunarodni faktor. Ostala sluzbena lica uglavnom su imala ulogu poslusnih izvrsilaca naredjenja svojih pretpostavljenih, koji nijesu mogli da uticu na ishod i tok ove afere bez obzira sto su imali i suprotna misljenja od svojih pretpostavljenih.

Jedan, moze se reci minoran slucaj pretvoren je u slucaj koji je izazvao ozbiljne posljedice i nanio veliku stetu institucijama i licnostima u politickom zivotu, pravosudju i drzavi uopste. Treba pozdraviti i podrzati nastojanje Crne Gore u borbi protiv organizovanog kriminala kao i trgovine ljudima i ne treba zanemariti postojanje toga problema. Medjutim, nije ga trebalo prelamati preko jednog slucaja koji je u najvecoj mjeri ispolitizovan.

Komisija je tokom svog rada, kao sto je vec istaknuto, kontaktirala sa vecim brojem sluzbenika MUP-a, medju kojima su pomocnik ministra za javnu bezbjednost M.Orlandic, tadasnjim sefom Tima M.Paunovicem. Izjave Orlandica i Paunovica date pred Komisijom, bitno se razlikuju od izjava inspektora koji su direktno vodili slucaj. Dok Orlandic i Paunovic tvrde da bi i danas isto uradili i uhapsili cetvoricu optuzenih, njihovi sluzbenici tvrde suprotno i kazu da je citava atmosfera oko slucaja S.C. nepotrebno dignuta na ovaj nivo, da je to za njih bio jedan rutinski posao, te da krivicne prijave nijesu bile na valjan nacin pripremljene niti potkrijepljene dokazima relevantnim za pokretanje krivicnog postupka.

Komisija je nastojala da obezbijedi neposredan kontakt i obavi intervju sa tadasnjim ministrom Jovicevicem, a vezano za sve sporne okolnosti, u cemu nije uspjela, ali i pored toga, smatra da se ukupan utisak o njemu kao osobi koja je stajala na celu MUP-a ne bi promijenio.

Komisija, takodje, nalazi za potrebno da ukaze na cinjenicu iz koje se nesumnjivo zakljucuje namjera vrha MUP-a da nekoga “nagradi za cutanje i necinjenje”, na nacin sto je radnicima – inspektorima koji su bili angayovani na slucaju S.C., Rjesenjem ministra, br.125/35341 od 23.12.2002. godine, uvecao platu za 50% za dva mjeseca (novembar i decembar 2002. godine), upravo dok je rad na slucaju S.C. bio u toku.

Napominjemo da su ovu cinjenicu u razgovoru sa Komisijom Orlandic i Paunovic negirali, dok su inspektori to potvrdili. Komisija na kraju naglasava da u policijskoj dokumentaciji sklucaja S.C. kao i na osnovu obavljenih intervjua sa sluzbenicima MUP-a, koji su bili ukljuceni u ovaj slucaj nije pominjano ni jedno ime iz politickog vrha vlasti.

NAPOMENA: Sastavni dio ovog izvjestaca cinice zabiljeske o razgovorima sa sluzbenicima M UP-a, kao I popis preyentirane dokumentacije od strane MUP-a RCG u fotokopiji.

KOMISIJA

Vlada Republike Crne Gore, na sjednici od 1. aprila 2004. godine, Rjesenjem br. 02-2302, obrazovala je Komisiju, u sastavu: 1) prof. dr Zivojin Aleksic, predsjednik, 2) Dragan Culafic, dipl.pravnik – clan, 3) Ratko Roganovic, advokat – clan sa zadatkom da ispita cinjenice i okolnosti o postupanju policije u slucaju trgovine ljudima, sacini Izvjestaj i dostavi ga Vladi Republike Crne Gore i Vrhovnom drzavnom tuziocu. Komisija je pocela sa radom 20. aprila 2004.godine. Radi nespornog utvrdjivanja svih cinjenica i okolnosti od znacaja za ocjenu postupanja policije u predkrivicnoj stvari, Komisija je izvrsila uvid u dokumentaciju koja je prezentirana od strane MUP-a RCG, sa popisom svih dokumenata koji su dostavljeni Komisiji, a koji popis dokumenata se prilaze uz ovaj izvjestaj, obavila razgovore sa sluzbenim licima MUP-a koja se preduzimala pojedine radnje, a cije izjave su date pred Komisijom, o cemu su sacinjene pismene zabiljeske, koje cine sastavni dio ovog izvjestaja. Takodje, Komisija je pregledala dva video zapisa, pa nakon svih tih radnji sacinila izvjestaj koji integralno objavljujemo.

Republika