Piše: Amil Grbović

Obrasci strukturnog nasilja nad našim gradom se nastavljaju ovaj put kroz tenderski postupak koji je sproveden u najmanju ruku pod sumnjivim okolnostima. Država je još jednom pokazala svoje pravo lice prema Ulcinju razmišljajući na sledeći način: ako vas nismo mogli uništiti političkim nasiljem kroz represiju (sjetimo se 90-ih) onda ćemo to učiniti ekonomskim nasiljem kroz eksploataciju. I da, ja sam tebi najjužniji grade maćeha i ne zanimaju me tvoje potrebe, uzeću ti ono najvrijednije što imaš i daću to kome ja hoću, jel jasno?

Ali, pitamo li se šta nas je dovelo u ovakvu situaciju?

Ako polazimo od toga da je suština bavljenja politikom da djelovanjem u opštem interesu donesemo blagostanje i razvoj zajednici u kojoj živimo, onda se zapitajmo kakvo je bilo djelovanje naših političkih predstavnika u proteklom periodu?

Morsko dobro (MD) postoji od 1992. godine. Zakon o MD je pretrpio određene izmjene i dopune nekoliko puta do 2011. godine. Tim zakonom 57% teritorije Ulcinja (3318 hektara) je dato na upravljanje ovom preduzeću ili 13% ukupne površine ulcinjske opštine, što je čak 10 puta više nego u Baru. Širina „zaštićenog prostora“ u Ulcinju iznosi 565 metara što je 4 do 10 puta više nego u ostalim opštinama na crnogorskom primorju. E sad, političari iz Ulcinja (iz nacionalnih i građanskih partija) učestvuju u Vladi CG od 1998. godine. Njihovo prisustvo u vlasti posebno je ojačalo nakon sticanja nezavisnosti 2006. godine kada su često bili dio vladajućih koalicija pružajući podršku DPS-u u zamjenu za – šta?

1. Političke i ekonomske benificije za Opštinu Ulcinj, ili

2. Lične interese i sitne privilegije za sebe i svoje partijske vojnike?

Prosudite sami. Pitate li se građani Ulcinja da li su naši politički predstavnici u periodu od 2006. pa do 2020. godine mogli da učine nešto po pitanju izmjene Zakona o MD, imajući u vidu participaciju u Vladi i samim tim uticaj na zakonodavnu granu vlasti? Zašto tada nisu tražene izmjene ovog antiulcinjskog zakona na način da se „granice MD povuču pravednije i logičnije nego što su to uradili “priučeni morskodobraški kartografi”? Posljedice tog dugogodišnjeg nemara prema našem gradu osjećamo danas.

Pljačkanje Ulcinja nastavilo se i nakon “promjena” u avgustu 2020. godine. Sjetimo se odnosa snaga u parlamentu 41-40 i tadašnjeg tasa na vagi? Šta je tada sprječavalo 42. Vladu da uputi Skupštini zahtjev za izmjenu ovog zakona i time ispravi dugogodišnju nepravdu prema Ulcinju? Slična situacija je i sa 43. Vladom, ispostaviće se na žalost, da su joj temeljni prioriteti bili nešto sasvim drugo.

Svaka inicijativa u ovom pravcu od 2024. pa do danas je zakašnjela i ne treba im davati posebnog značaja, šteta je već učinjena. Od 44. Vlade ne treba da očekujemo ništa bolji tretman, zapravo mnogo je gori. Ali zašto očekivati od drugih da nas zaštite kad nismo umjeli, ili nismo htjeli za sve ove godine da zaštitimo sami sebe?

Umjesto da sami kreiramo pravila kojima će se upravljati našom obalom kroz instrumente političkog uticaja koji smo nesumnjivo imali u periodu od 2006-2023., mi smo tu realnu moć zapravo pretvorili u nemoć i postali jedni obični polumafijaši kako nas nazva nedavno ministar Radunović.

Na kraju, da opišemo naš voljeni grad, naš Ulcinj, kao prelijepi brod sa raskošnim jedrima (plažama), predivnom palubom, prijatnom posadom i prekrasnog izgleda, dok god imaš maćehu koja te ne voli i kormilare koji ne znaju da upravljaju tobom, ne očekuj da će tvoju plovidbu pratiti mirno more.