Najznačajniji Đurkovićevi dramski tekstovi su “Pisac porodične istorije”, “Peti čin”, “Petronije ili metuzalemi uživaju vječito proljeće”, “Tobelija”, “Otpad”, “Presvlačenje”, “Kasandra, klišei” i “Tiresijina laž”.

Objavio je knjige pjesama Polifemov plač, Poslovi i dani, Ipak, nešto se pomjera i Vseeno, nekaj se spreminja (sabrane pjesme na slovenačkom). Pjesme su mu prevođene na makedonski, rumunski, poljski, italijanski i slovenački.

Drame su mu objavljene i štampane u časopisima, antologijama ili posebnim knjigama, na turskom, bugarskom, makedonskom, albanskom , slovenačkom, francuskom i engleskom jeziku.

Ljubomir Đurković dobitnik je Trinaestojulske nagrade.