U susret lokalnim izborima

Objavljeno: 10.10.2022, 12:27h

Piše: Omer ŠARKIĆ

Skoro sam na društvenoj mreži fejsbuk napisao sledeću objavu:

– Partijska država nije kao što smo do skoro mislili – država u kojoj vlada jedna partija kojoj je podređeno sve, već država u kojoj je svakoj partiji partijski interes iznad interesa države i građana – a takve su nam sve postojeće partije.

– Pravdati se floskulom da su oni prije njih više krali i švercovli je u stvari priznanje da ste sitni lopov i švercer. A od sitnog do krupnog lopova i švercera potrebna je samo prilika – i vrijeme.

Po reakcijama na objavu dobrog dijela mojih fb prijatelja, vidio sam da razmišljaju slično i da su saglasni kako su to problemi koji nam prosto ne daju da mrdnemo sa mjesta.

Gostujući nedavno u jednoj TV debati u kojoj se pričalo o opštim problemima društva, sagovornici iz partija su u par navrata, na potpitanje voditeljke “a gdje je u tome interes građana”, odgovarili da su oni tu da zastupaju interes partije, nevjesno priznajući da je partija iznad svega, a ne građani, država i društvo.

U Crnoj Gori su poslije “promjena” mnogi, najzad, postali svjesni da su partije u stvari preduzeća, veoma profitabilna, koja imaju svoje monopole: neki manje, neki veće. Oni sa manjim monopolima(opozicija) nastoje da preuzme veći monopol koji im daje vlast. Pojava bilo kog novog “igrača”, na tom, decenijama od istih partija podjeljenom tržištu, predstavlja njihov najveći strah. Kada su protesti “Odupri se” privukli desetine hiljada građana, opoziciji, pogotovu tada najvećem opozicionom savezu, glavna briga je bila da li će pokret osnovati partiju i tako im postati konkurencija, a ne uspjeh protesta koji bi kao rezultat imao smjenu u korupciji ogrezle vlasti.

Kad u javnim debatima, sučeljavanjima i istupima, partijski funkcioneri i lideri stranaka u svojim prepucavanjima, javno i bez ikakvog straha da će ih garđani kazniti – kad to već ne rade institucije, nabrajaju koja od njih je više “kadrova” zaposlila “po dubini”, onda je problem i u onim građanima koji su partijsko zapošljavanje prihvatili kao normalnost.

Najveća kazna nekoj političkoj partiji je ako joj uskratimo glas,  jer ona monopol stiče upravo našim glasom.

Postoje dvije opcije za to: bojkot izbora, odnosno davanje glasa nekim drugim, odnosno novim partijama – kada vidimo da se postojeće ponašaju na isti ili sličan način. Bojkotom se prije svega šalje poruka nepovjerenja u sve partije i cijeli sistem. Glavna  njegova falinka je što onda rastu  desničarske i populističke partije, jer politike krda ne idu ka indivdualnoj svjesti i otporu jedinki, već isključivo prema masi.

Drugi, po meni učinkovitiji način, je galsanje novih partija koje se takođe bore za monopol. Dobro ste pročitali – i  one se najčešće bore za svoj dio u učešću oko podjele monopolskog kolača – kroz partiju. Ali, ako i te nove kaznimo na budućim izborima zbog sličnog ponašanja kao što su im imali prethodnici, onda će sve postojeće i buduće partije morati mijenjati ponašanje, jer će znati da će u protivnom biti kažnjenje: nestajanjem, ili dobijenjem manjeg broja mandata.

Moć je na kraju ipak u rukama građana i građanki kao jedinki, samo je treba iskoristiti. Predstojeći lokalni izbori su prilika da na jedan od dva predložena načina kaznimo aktuelne političke monopoliste, kojima je partijski(i lični) interes iznad interesa onih čiji podršku ištu.

Pratite nas na Fejsbuku, Instagramu i Tviteru. Ako imate predlog teme za nas, javite se na [email protected]
Prije nego ostavite komentar, molimo vas da pročitate Pravila komentarisanja na Portalu PCNEN

Leave a Reply

Blogovi

Logujte se ili registrujte




Forgot?
Register