Napad na tadašnjeg makedonskog predsjednika izvršen je 3. oktobra 1995. godine u 9.50 sati u skopskoj ulici Makedonija, ispred hotela “Bristol” u trenutku kada se Gligorov vozio službenim automobilom od predsjedničke rezidencije prema zgradi parlamenta.
Gligorov je preživio pokušaj ubistva s težim povredama glave, dok je njegov vozač Alexandar Spirovski preminuo. U napadu je povrijeđen i Ilco Teovski iz njegovog obezbjeđenja dok je od posljedica povreda preminuo prolaznik.
Istraga koja se vodi protiv nepoznatog izvršioca i organizatora atentata otvorena je i danas.
Atentat na Gligorova se dogodio nakon njegove posjete Beogradu i sastanka sa Slobodanom Miloševićem.
Posjeta je bila ocijenjena uspješnom, čak i istorijskom, jer je na tom sastanku Gligorov uspio ubijediti Miloševića da prizna mladu državu i to pod njenim ustavnim imenom, kao Republika Makedonija, što je onda značilo da je Makedonija, nakon prvog priznanja od strane Republike Bugarske (takođe pod njenim ustavnim imenom), Republike Albanija (kao BJRM), uspjela zaokružiti svoju sjevernu granicu uzajamnim priznanjem sa tadašnjom Saveznom Republikom Jugoslavijom, prenose nezavisne.com.
Prva pretpostavka, koju je tadašnji ministar policije Ljubomir Frčkoski plasirao putem medija, odmah nakon atentata, imala je “bugarsku vezu” i vodila je do bugarske korporacijske kompanije Multigroup, koju je 1988. formirala tadašnja Šesta uprava, još uvijek nereformisane komunističke bugarske državne sigurnosti . U aprilu 1996., samo pola godine nakon atentata na Gligorova, predstavnik Multigrupa u Skopju, Ivo Jančev, pod sumnjivim okolnostima izvršio je samoubistvo u blizini Sofije.
Osnivač Multigroupa, bugarski biznismen i bivši obavještajac, Ilija Pavlov, par godina nakon atentata, susreo se s predsjednikom Kirom Gligorovim u Ohridu, gdje ga je uvjeravao da je navod o umiješanosti Multigroupa u atentat lažan. Ilija Pavlov ubijen je 2003. godine.
Osim ove “bugarske veze” s Multigroupom, u makedonskim medijima se godinama plasira još jedan mogući scenario atentata na predsjednika, ali ovaj put s “domaćim rukopisom”. Naime, do 1995., to su bile godine UN-ovih sankcija prema Srbiji i ekonomske blokade Makedonije od strane Grčke zbog problema oko imena države.
Sjeverna i južna granica Makedonije potpuno su bile zatvorene. Idealni uslovi za šverc i krijumčarenje, prvenstveno nafte, ali i ostale akcizne robe. Naravno, ništa od ovoga nije se moglo učiniti bez znanja i odobrenja tada najmoćnijih ljudi u državi – premijera Branka Crvenkovskog i ministra policije, a potom i ministra spoljnih poslova Ljubomira Frčkoskog (ovih dana se spominje kao kandidat za makedonskog ambasadora u UN u Njujorku, nakon što SAD mu nisu dali agriment da bude ambasador S. Makedonije u Vašingtonu). Nešto, na šta je predsjednik Gligorov želio staviti kraj.
0 Comments