Jeste li znali da je snijeg mineral, baš kao dijamanti i so, na primjer.  Tako barem kaže američki Nacionalni centar za snijeg i led. A zašto je mineral? Zato jer se prirodno pojavljuje u čvrstom, neorganskom obliku i ima definisan hemijski sastav.

Većina pahuljica nije ni nalik onim novogodišnjim dekoracijama. Pahuljice su, uglavnom, gomilice tih savršeno simetričnih kristala čije papirne verzije sjeckamo u djetinjstvu.

Većina kristala je gotovo identična u ranim fazama nastajanja. Ovo je i dokazano 1988. kad su američki naučnici iz Nacionalnog centra za atmosferska istraživanja (NCAR) pod mikroskopom vidjeli dva identična sniježna kristala.

Kristali snijega mogu da budu pedeset puta širi nego što su debeli, a generalno su mnogo, mnogo tanji od lista papira.

U centru gotovo svakog kristala snijega je majušna čestica prašine, koja može bilo šta – od vulkanske prašine do čestice iz svemira. Oko te čestice zatim se formira kristal na čiji oblik utiče vlažnost, temperatura i vjetar.

Snijeg koji je svježe napadao tipično sadrži 90 do 95 odsto vazduha, što ga čini prilično dobrim toplotnim izolatorom. Kad snijeg padne na tlo, vazduh ostaje zarobljen između kristala, pa se zato čuje zvuk kad gazimo po netaknutom snijegu. Zvuk zavisi od temperature, ali i od strukture snijega. Tada dolazi do loma ledenih kristala kroz koje onda izlazi vazduh, a to je upravo zvuk škripanja koji čujemo.

Sniježna oluja – mećava praćena munjama – je prilično rijetka. Ali, ima naučnika koji vjeruju da je svako nastajanje snijega praćeno munjama, samo što one nisu vidljive: kristali leda koji se sudaraju u oblacima stvaraju elektricitet.

Na zemljinim polovima ne pada baš previše snijega. Većinu mećava na Zemljinim polovima danas izaziva vjetar koji podiže “stari snijeg”.

Na Antarktiku, površine pod tvrdim, ravnim snijegom prenose zvučne talase nevjerovatno efikasno. Naučnici koji su učestvovali u ekspedicijama mogli su da čuju ljudski glas sa razdaljine od skoro dva kilometra.

Prve fotografije snježnih kristala nastale su 1885. kada je fotograf Vilson Bentli uz pomoć mikroskopa i fotoaparata počeo da slika pahuljice. Zabilježio je više od 5.000 kristala zadivljujuće ljepote… i umro od upale pluća.

Vidljiva sunčeva svjetlost je bijele boje. Većina materija u prirodi upijaju (apsorbuju) dio sunčeve svjetlosti koja im daje njihovu boju. Snijeg, međutim, odbija (reflektuje) većinu sunčevog svjetla. Složena struktura snježnih kristala rezultira time da snijeg ima bezbroj malih površina, s kojih se sunčeva svjetlost uspješno odbija (poput bezbroj malih ogledala). Ono malo svjetla što ipak uspije da upije, upija se ravnomjerno u vidljivom dijelu spektra, što rezultira time da snijeg dobija bijelu boju.