“Korupcioni, klijentelistički sistem kojim je decenijama suvereno dirigovao Milo Đukanović – predsjednik, otac države, moćni šef partije, dugogodišnji premijer – stariji je od njega i njega će svakako nadživjeti. Od tri labava saveza stranaka koji sada namjeravaju da naslijede Đukanovićev sistem, samo najmanji ima pojma o tome šta znači organizovati društvo po neutralnim i opštevažećim pravilima. Više vjerovatno od društvenog prevrata jeste preživljavanje sistema bez Đukanovića, a još vjerovatnije je uključivanje poljuljanog predsjednika u novi, veći i otvoreniji sistem koji neće biti manje korumpiran”, piše Mapes-Nidik.

On primjećuje da “najveći broj Crnogoraca ne želi da smatra svoju naciju za svoj jedini univerzum” I konstatuje da je to, “inače vješt političar Đukanović ignorisao kada je krenuo protiv Srpske pravoslavne crkve u svojoj zemlji i podržao Crnogorsku pravoslavnu crkvu koja se smatra nezavisnom crkvom Crnogoraca”.

“Evropska unija bi svoj odnos sa Crnom Gorom trebalo da gradi opušteno i da prizna da u manjim državama vladaju druga pravila nego za zemlje u komšiluku koje su tri do deset puta veće. To ne znači da bi Evropa trebalo da zažmuri na oba oka kada kritičare vlasti prebijaju ili zatvaraju novinare.

Samo, za razliku od Srbije, Evropska komisija neće moći u Crnoj Gori da zahteva pravosudni sistem u kojem se takve stvari više neće dešavati. Bolje je da pošalje ministra spoljnih poslova neke moćne članice Evropske unije koji će imati jasnu poruku: Ne može to tako! Možda su odnosi u Crnoj Gori nedovoljno pregledni. Ali jezik moći svi dobro razumiju”.