U susret još jednim lažnim izborima

Objavljeno: 11.08.2020, 12:32h

Piše: Omer ŠARKIĆ

Poslije 30 godina formalnog višestranačja, u Crnoj Gori će biti održani još jedni lažni izbori.

Da bi izbori bili izbori, osnov je da postoji vladavina prava. Vladavina prava – iako taj pojam mnogim već izgleda izlizano i dosadno – osnov je svega. Kako poštenih izbora, tako ekonomskog napretka i iskorjenjivanje korupcije i kriminala. U pravnoj državi se ne postavlja pitanje legitimiteta izbora jer se zna da će instuticije oštro sankcionisati svaku nepravlinost. U ekonomiji se posluje po ekonomskim pravilima, a ne zahvaljujući političkim i drugim vezama. Namješteni tenderi i poslovi su u državi gdje postoji vladavina prava opasan posao i presedan a ne pravilo poslovanja.

Jedanaesti parlamentarni „izbori“ će, očigledno je, biti najveća farsa do sada. „Utakmica“ u kojoj se pobjednik unaprijed zna, gdje će sudije svirati desetine jedanesteraca ako kojim slučajem gost bude bolji. A gost u toj namještenoj utakmici i bez takvih sudija nije mnogo bolji od domaćina. Opozicija je to pokazala i dokazala u par opština u kojima je vršila vlast, dok je njeno djelovanje na državnom nivou uglavnom zastiđe zavijeno u šou program tipa parova i farme, u kojoj se učesnici međusobno pljuju, svađaju, tuku, podmeću jedni drugima, promovišući krajnju nekulturu i prostotu, samo da bi došli do finala takmičenja.

Zbog toga, pitanja je da li bi čak i u regularnim uslovima ovakva opozicija mogla pobjediti vlast, a ne u ovakvim, krajnje neregularnim. Drugo, možda je suštinsko pitanje, da li bi ona išta promjenila u načinu vladanja i organizaciji države sve da pobijedi na izborima? Da li bi jedno partijsko zapošljavanje bilo zamjenjeno drugim? Da li bi pokušali samo da preuzmu institucije i stave ih pod svoju kontrolu ili da ih, doista, učine slobodnim i nezavisnim?

Za svih trideset godina u opoziciji se nije iskristalisalo i ojačalo jako građansko jezgro koje je spremno da se ne uvaljuje u nacionalna, vjerska i „patriotska“ prebrojavanja i sranja, koja forsira vladajuća „elita“, a gdje glavni dio opozicije objeručke prihvata tako serviran meni, jer im upravo taj jelovnik donosi prođu, istina opozicionu, ali je to opozicija po profesiji, i ništa više od toga.   Njena svrha je da bude apanažna i zauvijek opozicija.

Na ovim „izborima“, tj. poslije njih, doista uz rizik da nestane sa političke scene,  najzad je možda moglo da se formira to jako građansko jezgro koje bi zadobilo ogromno povjerenje nezadovoljnih građana, bez obzira koje su nacije i vjere, odnosno ideoloških opredjeljenja. Šansu da bude stožer tog okupljanja imao je građanski pokret URA, koji je najduže istrajavao, bar retorički, na bojkotu izbora zbog nepostojanja elementarnih uslova za njih, ujedno poštujući Sporazum o budućnosti, koji su potpisali svi opozicioni poslanici.

Zamislimo situaciju da je URA sazvala Konferenciju za štampu prije predaje izbornih lista i izdala saopštenje sledećeg tipa: „Uslova za izbore nema, oni nikada nijesu bili gori. Stoga građanski pokret URA neće učestvovati na njima, ostajeći privržen Sporazumu koji je potpisala sa građanima, a svojim simpatizerima i glasačima ostavlja na volju i sopstveni izbor da svoj glas opredijele nekom drugom iz opozicije ili bojkotuje izbore“ (ovo iz razloga da ih opozicija poslije izbora ne bi targetirala kao jedne od krivaca za njihov ponovni poraz).

Da je URA principijelno istrajala u odluci da  ne učestvuju na unaprijed izgubljenim, krajnje neregularanim izborima, razočarano biračko tijelo iz svih opozicionih partija, siguran sam, znalo bi da cijeni takav potez, te bi nakon još jednih izgubljenih izbora od strane opozicije URA imala naklonost bar 20%  opozicionog biračkog tijela. Ne mali dio upornih apstinenata, onih koji ne učestvuju na izborima, pored ostalog i zato jer im se decenijama ista a loša politička ponuda gadi, takođe bi, moguće, počela gledati sa simpatijama na jednu takvu političku partiju koja bi napravila hrabar (i rizičan) diskontinuitet sa političkim lažovima i prevrtljivcima.

Umjesto toga, građanski pokret URA se odlučio da učestvuje na izborima, čak da kroz aktuelizovani i za tzv. Javni servis sporan predizborni spot prozove apstinente kao krivce budućeg poraza opozicije. Tako je URA u video formatu preslikala riječi poslanice Demokratskog fronta Branke Bošnjak, koja je u skupštinskom izlaganju kvalifikovala apstinente kao najveće kukavice i licemjere, gore od glasača DPS-a.

URA ja, na kraju, odlučila da, ipak bez rizika, bezlično životari na granici cenzusa u političkoj močvari, u kojoj, kao takva, nikad neće moći da bude respektabalna snaga kakva je mogla preko noći postati principijelnim bojkotom izbora.

Izlazak na izbore, pogotovo neregularne i kradene, nije nikakva građanska dužnost i obaveza. Naprotiv, građanska dužnost i obaveza je ne davati legitimitet takvoj opsjeni i farsi, prividu demokratije. Pravo na bojkot izbora je principijelni izbor kada izbora nema. Učestvovanje na izborima na kojima je pobjednik unaprijed projektovan i poznat je licemjerje. Vanistuticionalna borba  i bojkot su građanska dužnost i obaveza kad institucija ne postoje, osim na papiru – kao što je to slučaj kod nas, a ne učestvovanje na lažnim izborima.

Pratite nas na Fejsbuku, Instagramu i Tviteru. Ako imate predlog teme za nas, javite se na [email protected]
Prije nego ostavite komentar, molimo vas da pročitate Pravila komentarisanja na Portalu PCNEN

Leave a Reply