Tadašnji crnogorski premijer, a aktuelni predsjednik Crne Gore Milo Đukanović se kasnije pravdao da nije znao da ovu akciju, koja je izvedena po nalogu tadašnjeg ministra unutrašnjih poslova Pavla Bulatovića.

“Predsjednik Vlade Republike Crne Gore drug Milo Djukanović je proslijedio Vašu molbu MUP-a RCG, uz zahtjev da Vas obavjestimo gdje Vam se nalazi suprug i zašto je uhapšen.

 Vaš suprug, Titorić Alemko iz Novog Sarajeva je uhapšen 26.05.1992. godine u Herceg Novom, kao i još 34 lica, a na zahtjev Srpske Republike BIH i predat ovlašćenim radnicima SUP-a Srebrenica…”

Ovo je dokument izdat od strane Ministarstva unutrašnjih poslova Crne Gore, broj 905/3 od 18.08.1992.godine na ime Stupar-Titorić Danijela (supruga  jednog od deportovanih i ubijenih). Dokument je potpisao tadašnji ministar unutrašnjih poslova Crne Gore Nikola Pejaković.

Za zločin deportacije su 2008. godine bili optuženi bivši pomoćnik ministra unutrašnjih poslova Milisav Marković, načelnik Centra bezbednosti Herceg Novi Milorad Ivanović, operativac Službe državne bezbednosti u tom gradu Duško Bakrač, komandir policije Milorad Šljivančanin i načelnik Centra bezbednosti Bar Branko Bujić.

Tadašnji premijer Milo Đukanović je na saslušanju kazao da niko nije imao saglasnost Vlade, ni njegovu kao predsednika za deportacije u maju 1992. godine.

“Ako su pojedinci iz MUP-a smatrali da, ako eventualno imaju saglasnost ministra, to znači i saglasnost Vlade, to je njihov problem. Oni su, ipak, trebali da se konsultuju šta da se radi, a ne da postupe ovako kako su postupili bez ikakvog traženja savjeta ili konsultacije sa mnom kao premijerom, sa Momirom Bulatovićem, kao šefom države ili predsjednikom Skupštine, ili na kraju sa državnim tužiocem”, kazao je tada Đukanović.

On je tada rekao da je prvi put za deportaciju čuo na sastanku sa tadašnjim predsjednikom Crne Gore Momirom Bulatovićem i predsjednikom Skupštine Crne Gore Ristom Vukčevićem.

“Tada sam prvi put čuo od Vukčevića da je na primorju vršeno privođenje, da su obavljeni informativni razgovori i da su deportovana lica, ne samo muslimanske, već i srpske nacionalnosti, a po nekakvim spiskovima koji su dobijani od državnih organa Bosne i Hercegovine i Republike Srpske. Kada nas je Vukčević informisao, doneli smo zajedničku odluku da se sa tim pod hitno prekine. Moje mišljenje je da se u ovom slučaju radi o nesnalaženju grupe ljudi koja je bila na visokim i odgovornim funkcijama u Ministarstvu unutrašnjih poslova Crne Gore, a sve kao plod promene sistema rada, jer se do tada radilo po centralizovanom sistemu bezbjednosti dotadašnje SFRJ”, rekao je na svjedočenju Đukanović.

Momira Bulatovića je na tom suđenju priznao da je u pitanju državni zločin, ali ga je objašnjvaoa greškom, a ne namjerom. “U pitanju je bila greška, ali stvarno državna greška. Za nju svi snosimo ogromnu odgovornost“, kazao je Bulatović.

Prije osam godina, tadašnji poslanik u Skupštini Crne Gore, pokojni Koča Pavlović, glavni urednik nezavisnog nedjeljnika Monitor Esad Kočan i profesor Pravnog fakulteta u Podgorici Milan Popović su podnijeli krivične prijave protiv Mila Đukanovića, koji tada nije bio nni na jednoj državnoj funkciji, i Ranke Čarapić, tadašnje vrhovne državne tužiteljice „zbog ratnog zločina deportacije i pomaganja počiniocima zločina da izbjegnu pravdu“.

Oni su, kao neposredni dokaz, tužilaštvu predali izvještaj o svjedočenju upravo bivšeg crnogorskog predsjednika Bulatovića.

Optuženi u ovom predmetu su oslobođeni krivice, a nevladina organizacija Akcija za ljudska prva je skrenula tada pažnju da činjenicu da je državno tužilaštvo nepotpuno kvalifikovalo zločin, optužujući ljude iz policije za ‘nezakonito preseljavanje izbjeglica’, “a neopravdano propustilo da optuži i za ‘protivzakonito zatvaranje’ i ‘uzimanje talaca’, iako je i sam Viši sud utvrdio da su okrivljeni upravo preduzeli i te radnje”.

Uoči prošlogodišnje godišnjice zločina deportacije, Akcija za ljudska prava je podsjetila na to da sudovi u Crnoj Gori nisu smogli snage da prepoznaju ratni zločin i da ga kazne. Presudom Višeg suda u Podgorici (pravosnažna od 17. maja 2013, kada ju je potvrdio Apelacioni sud Crne Gore) devetorica optuženih bivših službenika policije, MUP-a i Državne bezbjednosti oslobođeni su optužbe za ratni zločin protiv civilnog stanovništva, jer navodno nisu imali status ‘pripadnika strane u sukobu u BiH’, pa čak ni onih ‘koji su bili u službi strane u sukobu u BiH’, a koji im je prema pogrešnom tumačenju crnogorskih sudova navodno bio neophodan da bi se moglo smatrati da su izvršili ratni zločin.

Naknadno je ekspert Evropske unije, italijanski tužilac i međunarodni sudija Maurizio Salustro, u svom izvještaju o procesuiranju ratnih zločina u Crnoj Gori je istakao da je takvo tumačenje pogrešno, nepoznato u međunarodnom humanitarnom pravu i praksi.

Bloger Omer Šarkić je danas podsjetio na svome FB profilu na svoj tekst s početka 2009. godine, u kome je, obraćajući se vrhovnoj državnoj tužiteljki Čarapić, optužio Mila Djukanovića, koji je tada bio premijer, da je “odgovoran za deportaciju i smrt neutvrđenog boja Bošnjaka 1992.godine, najmanje njih 80”.