“U zločinima Vermahta učestvovali su milioni vojnika Vermahta, za razliku od otprilike 250.000 SS-ovaca koji su bili odgovorni za Holokaust. Sjećanje na Holokaust je u Njemačkoj funkcionisalo. Ali otpor u društvu je bio mnogo veći kada se radi o deset miliona njemačkih vojnika na Istočnom frontu, gdje su ubili više od 26 miliona Sovjeta. Svako je imao trojicu, četvoricu, petoricu rođaka koji su u tome učestvovali.

Drugi faktor je hladni rat. Amerikancima je očajnički trebala Zapadna Njemačka kao siguran saveznik na granici sa Istočnim blokom. Glavni zapovjednik američkih okupacionih snaga u Njemačkoj i kasniji američki predsjednik, Dvajt Dejvid Ajzenhauer, javno se zakleo rekavši da se mora praviti razlika između Hitlerove klike i Vermahta i da njemački vojnici nisu izgubili svoju čast. Te izjave su dovele do puštanja generala Vermahta iz savezničkih zatvora. Takva slika se godinama njegovala u Bundesveru koji su podigli bivši oficiri i generali Vermahta.

Na primjer, književnik Hajnrih Bel je 1948. napisao radikalno antiratni roman, čija se radnja odvija na Istočnom frontu, koji međutim nije objavljen. Ni novela Zigfrida Lenca ‘Preletač’ (Überläufer) iz 1952. takođe nije smjela da se objavi. Erih Marija Remark je morao potpuno da preradi novelu ‘Vrijeme života i vrijeme smrti’, i onda je prepusti lektoru. I filmovi su ponovo sinhronizovani i prepravljani, poput ‘Kazablanke’: lik borca pokreta otpora postao je norveški nuklearni fizičar.

Sve je učinjeno kako bi se pokazalo kao – Vermaht je samo ispunjavao svoju patriotsku dužnost i to morao da plati milionima žrtava”, kaže Her.