Iako pri kliničkoj smrti ćelije ostanu bez kiseonika i ostalih hranjivih materija i brza reanimacija može spasiti život, ali i oštetiti brojna tkiva, novom metodom smanjivanja temperature tijela moguće je smanjiti rizik od reperfuzije i tako pomoći potpunom oporavku pacijenta.

Centar za nauku (CRS) na Univeruzitetu u Pensilvaniji uvelike se bazira na istraživanju ponašanja ljudskih ćelija, tražeći način da im produže život i nakon što su one “klinički” mrtve. Naučnici, ljekari i inženjeri rade na revolucionarnim tehnikama za liječenje zastoja srca, lagano brišući granicu između života i smrti, prenosi geek.hr.
Naučnici se generalno slažu da postoje jasni načini da se dokaže smrt ljudske ćelije.

Svaka ćelija ima čvrstu vanjsku membranu koja služi za odvajanje njenog sadržaja od okoline i filtriranje molekula koji nisu esencijalni za njenu funkciju ili opstanak. Kako se ćelija bliži kraju života, ta zaštitna membrana slabi i, u zavisnosti od okolnosti pod kojima je nastala smrt, dogodiće se jedna od tri stvari: ona će poslati signal čeliji za posebno održavanje koja će je progutati i reciklirati njen sadržaj; staviće se u karantenu i potrošiti se u nekoj vrsti programiranog altruističkog samoubistva ili će naglo pući i prosuti sadržaj u okolno tkivo, izazivajući tako ozbiljno zapaljenje i daljnje oštećenje tkiva.
U sva tri slučaja, kad je integritet vanjske membrane ugrožen, sudbina ćelije je zapečaćena. Međutim, ispostavlja se, nekim ćelijama treba dosta vremena da umru.

Kad je ljudska ćelija odsječena od normalnog dotoka kiseonika, hranljivih materija i usluga čišćenja – koje im inače osigurava krvotok – ona može izdržati u svojoj membrani iznenađujuće dugo. Zapravo, one ćelije koje najduže prežive u tijelu neće umrijeti nekoliko dana zbog gubitka cirkulacije, svijesti i većine drugih stvari koje se smatraju neodvojivim procesom življenja.

Ukoliko ljekari dođu do pacijenta prije nego što ćelije umru, reanimacija je i dalje realna mogućnost.

Nažalost, najosjetljivije čelije su moždane. U roku od 5 do 10 minuta nakon prestanka rada srca, neuronske membrane počinju pucati i dolazi do nenadoknadivog oštećenja mozga. Da stvar bude gora, ćelija koja je određeno vrijeme bila odsječena od dotoka kiseonika i hranljivih materija, kada iste ponovno dobije, izvršiće samouništenje – fenomen koji je nazvan oštećenje reperfuzije.

Tačan mehanizam ovog procesa nije do detalja proučen, ali se smatra da kad ćelija izgubi dotok krvi odlazi u neku vrstu metabolične hibernacije s ciljem samoočuvanja. Kad na ćeliju u tom stanju iznenada nagrne velika količina kiseonika i bijelih krvnih zrnaca u panici od okruženja nagomilanog toksinima, ćelija će pod navalom signala odgovoriti samožrtvovanjem.

Iako naučnici ne razumiju u potpunosti uzroke oštećenja reperfuzije, znaju iz iskustva da jedna stvar koja guši njegovo aktiviranje jeste smanjenje temperature pacijenta, zbog čega je jedno od glavnih područja istraživanja u CRS domeni takozvana “terapeutska hipotermije”.

Naglim smanjivanjem temperature tijela na oko 33 stepeni, što je moguće brže poslije srčanog zastoja, ljekari su otkrili da mogu značajno smanjiti rizik od reperfuzije dok rade na oživljavanju. Ima slučajeva kada su pacijenti bili desetine minuta klinički mrtvi prije nego što su se potpuno oporavili.