Naučnici tvrde da je u većini slučajeva uzrok straha kod ljudi od fizičkog dodira u vaspitanju i da dolazi iz djetinjstva.

Sklonost fizičkom dodiru, bez obzira je li u pitanju zagrljaj, milovanje po glavi ili ramenima, ili, pak, rukovanje, često je posljedica iskustava koje neko nosi iz najranijeg djetinjstva”, kaže profesorica Suzanne Degges White, sa Univerziteta Northern Illinois, prenosi Geek.hr.

Istraživanje sprovedena 2012. pokazuje da su osobe koje su odrasle s roditeljima koji su ih grlili i mazili nastavile s tom praksom. Veća je vjerovatnost da će te osobe iste obrasce ponašanja primjenjivati kasnije kod vlastite djece. Rezultati studije sugerišu da su “zagrljaji bitan dio emocionalnog odgoja djeteta”.

“Nedovoljno grljena djeca kasnije često vape za fizičkim kontaktom”, kaže Degges White, što znači da negrljenje kod nekih ljudi kasnije ima suprotan efekt.

U prilog teoriji velikog utccaja djetinjstva govori i psihološkinja Darcia Narvaez s Notre Dame univerziteta. Ona objašnjava da su istraživanja pokazala da postoje dva načina na koja se nedovoljno grljenja može odraziti na razvoj. Prvi je nedovoljno razvijen nerv vagus koji može uzrokovati smanjenu sposobnost za intimnost i saosjećanje. Drugi je nedovoljno otpuštanje hormona oksitocina koji pomaže da se stvore bliske veze među ljudima. I ne samo među ljudima.

Naučnici se slažu da ne treba zanemariti ni kulturološki elementi kad je posrijedi pitanje fizičkog dodira i grljenja među ljudima. Kao primjer se navode stanovnici Sjeverne Amerike i Velike Britanije koji se, po podacima iz 2010, grle malo rjeđe od stanovnika Francuske ili Portorika.