Duga i žučna predizborna kampanja za predsjedničke izbore u Crnoj Gori, koji će biti održani u nedjelju, 7. aprila, ušla je u poslednji dan.

Dva kandidata, Filip Vujanović i Miodrag Lekić večeras će se suočiti u duelu pred kamerama Televizije Crne Gore, a već su održali završne predizborne konvencije, Vujanović u Podgorici, a Lekić u Baru.

Predsjednički kandidati će imati na raspolaganju dva sata da međusobno polemišu i biračima upute poslednje predizborne poruke.

Njihov tv duel je isplaniran do detalja. Obojici kandidata biće postavljena ista pitanja, ukupno osam

1. Vizija i budućnost Crne Gore

2. Identitetska pitanja

3. Ekonomija investicije i rješavanje problema nezaposlenosti

4. Razvoj institucija, borba protiv organizovanog kriminala i korupcije

5. Socijalna politika, obrazovanje i mladi

6. Spoljna politika i odnosi u regionu

7. Evropske integracije EU

8. Odbrana i bezbjednost NATO

Iza Vujanovića stala je njegova stranka, Demokratska partija socijalista kao i njeni koalicioni partneri, Bošnjačka stranka, Hrvatska građanska inicijativa i stranka koja u parlamentu predstavlja etničke Albance.

Lekića, formalno nezavisnog kandidata, pored opozicionog Demokratskog fronta koji mu je svoju institucionalnu strukturu stavio na puno raspolaganje, podržali su Socijalistička narodna partija i stranka Pozitivna Crna Gora, podsjeća Beta.

Socijaldemokratska partija (SDP), koalicioni partner DPS, pozvala je svoje članstvo da ne izlazi na predsjedničke izbore, a ako izađu da glasački listić učine nevažećim.

Ocjenom da pobjeda Miodraga Lekića ne bi destabilizovala vladajuću koaliciju, ni Crnu Goru, koju je u četvrtak izrekao lider SDP Ranko Krivokapić, ta stranka se faktički stavila na stranu Lekića.

I crnogorski mediji su se otvoreno svrstali u predsjedničkoj kampanji. Sva tri podgorička lista, Pobjeda, Dan i Vijesti, u današnjim brojevima, kao ekskluzivno, objavljuju informacije koje bi trebalo da pomognu kandidatu kome su naklonjeni.

List Pobjeda donosi stenogram jedne rasprave Srpske narodne stranke iz septembra 2003. godine u kojoj njen tadašnji predsjednik, a sada lider Nove srpske demokratije Andrija Mandić kaže da je Miodrag Lekić “nepouzdana osoba i neko ko nije naš”.

Na naslovnoj strani Dana su novi transkripti sa sastanaka DPS na kojima se razgovaralo o navodnom favorizovanju članova te stranke uoči parlamentarnih izbora, u oktobru 2012. godine. List na dvije strane objavljuje “predizborna pisma” čitalaca, a u svakom se građani pozivaju da glasaju za Lekića.

List Vijesti je, na prvoj strani, objavio da je Miodrag Lekić, kao ministar inostranih poslova u Vladi Mila Đukanovića, 1994. upozoravao tadašnjeg premijera na posledice izručivanja Muslimana i Bošnjaka iz Crne Gore ondašnjoj vlasti bosanskih Srba koju je predvodio Radovan Karadžić.

Sva tri lista, posebno Dan i Vijesti, i na drugi način, izborom i opremom tekstova, ali i obimom marketinškog prostora jasno su pokazali orijentaciju uoči predsjedničkih izbora.

Predizborna atmosfera u Crnoj Gori, čini se, odavno nije bila u znaku napetosti i iščekivanja kao ovom prilikom, bez obzira na činjenicu da je funkcija šefa države više reprezentativna, prenosi Beta.

Raspoloženje je, izgleda, sada takvo kao da izbora Vuajnovića ili Lekića sve zavisi – i vlast i privreda i ekonomska kriza, gotovo život svih građana.

Ko su Filip Vujanović i Miodrag Lekić?

Vujanović je sedam godina mlađi od Lekića. Rođen je 1. septrembra 1954. godine, dok je Lekić rođen 21.nNovembra 1947. godine. Vujanović u Beogradu, a Lekić u Baru.

Obojica su fakultete završili u Beogradu, Vujanović Pravni, a Lekić Fakultet političkih nauka.

Vujanović je odrastao u Nikšiću, a Lekić u svom rodnom gradu.

Dosadašnji predsjednik i kandidat za treći predsjednički mandat je sin oca advokata i majke ljekara, prve žene hirurga u Crnoj Gori, a Lekić je rođen u porodici prosvetnih radnika.

Vujanović je oženjen Svetlanom, rođenom Božović, koja je trenutno predsjednica Apelacionog suda Crne Gore. Ima troje djece –Tatjanu, Ninu i Danila.

Lekićeva supruga je Lidija, rođena Vučinić, a djeca Livija i Tijana.

Profesionalna karijera Vujanovića započela je i dugo trajala u pravosudnim organima, a u politiku je ušao posle takozvane antibirokratske revolucije u Crnoj Gori, nakon smjene komunističke vlasti. Od 1989. godine je bio ministar pravde, ministar unutrašnjih poslova, predsjednik Vlade Crne Gore, predsjednik parlamenta, a od 2003. godine šef države, do nezavisne Crne Gore predsjednik republike, a nakon referenduma predsjednik Crne Gore.

Vujanoviću se zamera zbog upornog insistiranja da se skrati tekst državne himne Crne Gore, kao i zbog toga što otvoreno ne podržava Crnogorsku pravoslavnu crkvu.

Lekić je sa dužim političkim stažom. On je član Vlade, odnosno, Izvršnog vijeća, postao 1986. godine. Obavljao je funkciju republičkog sektretara za obrazovanje. Bila je to , praktično, poslednja komunistička vlada u Crnoj Gori. Njegova karijera, međutim, nije prekinuta nakon takozvane antibirokratske revolucije. Posle toga, Lekić je bio ministar inostranih poslova u Vladi Mila Đukanovića.

Kasnije, Lekić je imenovan za ambasadora Savezne Republike Jugoslavije u Italiji i Malti, a na toj funkciji je ostao i u vrijeme Državne zajednice Srbija i Crna Gora. Diplomatsku karijeru , takođe, počeo je u vrijeme SFR Jugoslavije, kada je bio ambašador u Mozambiku, Lesotu i Svazilendu.

Prije političke i diplomatske karijere, Lekić je bio profesor u barskoj Gimnaziji, kao i direktor lokalnih institucija u oblasti informisanja i kulture.

Po preporuci ondašnjeg Saveza komunista, u nekoliko navrata je bio mentor u Političkoj školi Saveza komunista Jugoslavije “Josip Broz Tito” u Kumrovcu.

Jedno vrijeme je živio u Parizu. Na diplomatskoj dužnosti Lekića je u Italiji zateklo i bombardovanje SR Jugoslavije od strane NATO, kada je on, u javnim nastupima u Rimu, ispoljavao negativan stav prema tom činu i pokazivao razumijevanje za politiku ondašnjeg predsjednika SRJ Slobodana Miloševića na Kosovu.

Time se Lekić zamjerio zvaničnoj Podgorici koja nije odobravala Miloševićevu politiku uoči bombardovanja, koja je, po ocjeni tadašnje crnogorske vlasti, i dovela do intervencije NATO.

Nakon promjene vlasti u Beogradu, 2000.godine, Lekić je u Rimu nastavio da radi kao ambasador, ali je i postao profesor na katedri za međunarodne odnose Univerziteta ” Sapienca”.

Uoči referenduma o nezavisnosti Crne Gore, 2004. godine, Lekić je najavaio mogućnost povratka na političku scenu u Crnoj Gori, a pominjan je u nekoliko prilika kao opozicioni aktivista i koordinatror.

Lekić nije imao razumijevanje za referendum i odbaciovao je optužbe tadašnjeg rukovodstva Crne Gore da ondašnji predsjednik SR Jugoslavije Vojislav Koštunica želi da dominira Crnom Gorom.

Prema predreferendumskoj ocjeni Lekića, Crna Gora se tada “verbalno zalagala” za ulazak u Evropsku uniju, a to je bilo, navodno, u koliziji sa njenim opredjeljenjem da održi referendum o obnovi državne nezavisnosti.

Lekić je tada iznio ojcenu da će referendum dovesti do “ozbiljne nestabilnosti” Crne Gore.

Miodrag Lekić je napisao više knjiga, uglavnom, o temama iz istorije. U jednom intervjuu ranije je rekao da ne čita beletristiku. Takođe, rekao je da voli stare američke i italijanske filmove, kao i italijansku muziku.