Nafta koja se od milja zove ‘crno zlato’ učinila je mnogo dobra ljudima, ali ih i svađala toliko da se zbog nje ratovalo i ratuje dan-danas, pa postoji ozbiljna prijetnja da će nafta ‘doći glave’ čovječanstvu.

Nafta nije „otkrivena“ u jednom trenutku – ljudi su je koristili hiljadama godina jer je prirodno izbijala na površinu (tzv. oil seeps ili izvori nafte). Najranije poznate upotrebe nafte (antičko doba) datiraju se pre više od 5000 godina. Stanovnici Mesopotamije (današnji Irak, Sumeri, Vavilonci) koristili su bitumen (prirodni asfalt iz naftnih izvora) kao lijepak za građevinu (npr. za cigle i zidove), materijal za vodonepropusnost brodova i korita, ljekove i premaz za puteve.

Stari Egipćani su je koristili za balsamovanje mumija i u medicinske svrhe.

Kinezi su oko 2000. p.n.e. već rafinisali sirovu naftu za osvjetljenje i grijanje, a oko 347. godine n.e. su bušili prve duboke bunare (do 240 metara) za dobijanje soli i nafte.

U srednjem vijeku (600–700. n.e.) Arapi i Persijanci su koristili lakše frakcije nafte za pravljenje „grčke vatre“ (vrsta napalma).

Moderna naftna industrija počinje tek u 19. vijeku, kada je nafta počela da se buši sistematski i koristi u velikim količinama. 27. avgust 1859, Edvin Drejk buši prvu komercijalnu naftnu bušotinu u Titusvileu, Pensilvanija (SAD), na dubini od samo 21 metar. Ova bušotina se smatra rođenjem moderne naftne industrije.

Prva masovna upotreba nafte posle ovog otkrića bila je proizvodnja kerozina za lampe (uljne lampe). Kerozin je bio jeftiniji i bolji od kitovog ulja (koje se dotad koristilo za osvetljenje), pa je brzo zamijenio kitovo ulje i postao glavni proizvod.

Kasnije, sa razvojem automobila i motora sa unutrašnjim sagorijevanjem (kraj 19. i početak 20. vijeka), nafta postaje ključna za benzin i dizel gorivo – što je dovelo do današnje zavisnosti svijeta od nafte.

No, ne smije se zanemariti da je prvo naftno polje na svijetu otvoreno tri godine prije ovog u Pensilvanii (1856.) i nalazilo se u Međimurju, u malenom mjestu Peklenica. Peklenica je ime dobila upravo po „peklu“, gustoj crnoj tečnosti koja je izlazila iz zemlje, odnosno nafti. U sklopu Ekomuzeja Međimurje, danas je uređen Spomen park u kojem se nalazi rekonstruirana naftna bušotina, muzej nafte, interaktivne izložbe te edukativni sadržaji za djecu.