Sva živa bića, uključujući i ljude, bukvalno mogu da svjetlucaju od zdravlja, sugeriše eksperiment sproveden na miševima i listovima dvije različite biljne vrste.

Ovaj eksperiment je došao do direktnog fizičkog dokaza zagonetnog fenomena “biofotona” koji prestaje nakon smrti.

Fizičar Vahid Salari sa Univerziteta u Kalgariju i njegov tim tvrde da su posmatrali ultraslabo emitovanje fotona (UPE) koje proizvode živi organizmi, u oštrom kontrastu sa njihovim mrtvim tijelima, kao i sa nekoliko listova biljaka, prenosi ScienceAlert.

Nauka koja stoji iza biofotona i dalje je kontroverzna. Poznato je da različiti biološki procesi mogu stvoriti jake svetlosne efekte kroz hemiluminiscenciju. Decenijama se bilježi spontano zračenje svjetlosnih talasa u rasponu od 200 do 1.000 nanometara iz različitih ćelijskih reakcija – od srčanog tkiva krava do bakterijskih kolonija.

Glavni kandidat za izvor tog zračenja su reaktivne vrste kiseonika koje ćelije stvaraju kada su pod stresom, usled toplote, toksina, patogena ili nedostatka hranljivih materija.

Na primjer, dovoljne količine vodonik-peroksida mogu pokrenuti promjene u mastima i proteinima koji “izbace” elektrone u pobuđeno stanje, a kada se oni vrate nazad, oslobađa se foton dovoljne energije.

Kada bi postojao način da se na daljinu nadgleda stres u tkivima živih ljudi, životinja, usjeva ili bakterija, to bi bio moćan i neinvazivan alat za istraživače i ljekare.

Da bi utvrdili da li se ovaj proces može skalirati sa izolovanih tkiva na čitave organizme, istraživači su koristili elektronski pojačane CCD kamere da uporede najslabije emisije svjetlosti sa cijelih miševa – dok su bili živi, a zatim i mrtvi.

Četiri nepokretna miša su pojedinačno stavljana u tamnu kutiju i snimana sat vremena, zatim su eutanazirani i snimani još sat vremena. Njihova tjelesna temperatura je održavana čak i nakon smrti, da se toplota ne bi pojavila kao varijabla.

Istraživači su uspjeli da zabilježe pojedinačne fotone u vidljivom spektru koji su isijavali iz ćelija miševa prije i poslije smrti. Razlika u broju fotona bila je jasna – nakon smrti zabilježen je značajan pad UPE emisije.

Slični rezultati dobijeni su i kod biljaka Arabidopsis thaliana (model u biologiji) i Heptapleurum arboricola. Kada su biljke bile izložene fizičkim povredama i hemijskim agensima, dobijeni su snažni dokazi da reaktivne vrste kiseonika vjerovatno stoje iza tog slabog sjaja.

“Naši rezultati pokazuju da su povrijeđeni djelovi listova u svim uzorcima bili znatno svjetliji od netaknutih djelova tokom svih 16 sati snimanja”, navode istraživači.

Istraživanje je objavljeno u časopisu The Journal of Physical Chemistry Letters.

Kontroverzna teoprija njemačkog biofizičara

Fric-Albert Pop (1938–2018) je bio njemački biofizičar koji je 1970-ih popularisao pojam “biofotoni” i tvrdio da su oni ne samo slučajni nusproizvod, nego koherentna svjetlost koja služi kao glavni regulator bioloških procesa.

Njegove ključne hipoteze (koje su najkontroverznije):

DNA djeluje kao antena koja skladišti i emituje koherentne biofotone

Biofotoni omogućavaju instantanu komunikaciju između ćelija na daljinu

Koherentnost biofotona je ključ zdravlja (zdrave ćelije → visoka koherencija, bolesne → haotična emisija)

To bi trebalo objasniti regulaciju rasta, regeneraciju, pa čak i svijest

Ove tvrdnje su vrlo slabo prihvaćene u mainstream nauci. Većina istraživača smatra da:

Emisija postoji, ali je uglavnom termalna / hemijska (slučajna)

Nema uvjerljivih dokaza za dugoročnu koherenciju na nivou cijelog organizma

Mnoge Popove interpretacije prelaze u spekulativno područje (kvantna koherencija u biološkim sistemima na sobnoj temperaturi je izuzetno teško održiva)

Zbog toga se Popova šira teorija često svrstava u granično područje između nauke i pseudonauke, a u alternativnoj medicini i ezoteriji se često pretjerano romantizuje (“ljudi su bića svjetlosti”, “biofotoni liječe”, “kvantno polje svijesti” itd.).