Službenici u američkim ambasadama u BiH, Hrvatskoj, Crnoj Gori i Srbiji su u septembru 2009. godine izvijestili inspektora američkog Državnog sekretara da bi bilo veoma dobro kada bi Sekretarijat prihvatilo stav da jezike koji se govore u tim državama tretira kao jedan, odnosno kao tri regionalne varijante srpsko-hrvatskog jezika.

Inspektor se, kako piše zagrebački Jutarnji list, prihvatili sugestiju i objasnili pretpostavljenima, da, uprkos novim imenima, "ove regionalne varijante ostaju lingvistički bazično iste sa neznatnim varijacijama, uključujući korišćenje ćirilice u srpskom". Te se varijacije, smatraju američki inspektori, mogu lako razumjeti uz kratkotrajne vježbe konverzacije.

Inspektor zaključuje da je nepotrebno da službenik koji se već obučio za, na primer, hrvatski jezik, ako iz Zagreba ide u Sarajevo, mora da prođe cio kurs bošnjačkog, kao da je riječ o novom jeziku.

Kancelarija američkog inspektora se poziva i na presedane u dva prethodna mišljenja koja utvrđuju da bi "bošnjački, hrvatski, srpskohrvatski i srpski trebalo biti grupisani zajedno i tretirani kao jedinstven jezik u cilju utvrđivanja podobnosti za plaćanje kurseva za učenje jezika".

Konačno, zaključuje se u dokumentu, "svi veći američki univerziteti sa dobro sastavljenim programima slovenskih jezika, uključujući Havard i UCLA-u, tretiraju ova tri dijalekta kao jedan jezik".