Naš svemir je u beskonačnoj vremenskoj petlji, sa svakim svojim krajem se ponovno rađa, a sve se događa potpuno isto; ovo nudi teorijssku težinu drevnim, religioznim i ničeanskim idejama o vječnom povratku, s ogromnim posljedicama za nauku, filozofiju i na način na koji živimo svoje živote.

Stvarnost se proteže daleko izvan našeg svemira, koji je samo jedan od mnogih svemira. Ovo je pogled konformne cikličke kosmologije Rogera Penrosea, alternativa standardnom modelu kosmologije. Prema konformnoj cikličkoj kozmologiji, naš svemir – ili eon kako ih naziva Penrose, gdje se referiše na rimskog boga (cikličkog) vremena – pripada dugom lancu svemira, poređanih u vremenu.

Konformna ciklička kozmologija, iako vrlo spekulativna, dovodi u pitanje ustaljenu ortodoksnost standardnog modela kosmologije koji postavlja razdoblje brze inflacije nakon velikog praska. Ova brza inflacija mora se pretpostaviti kao objašnjenje inače neobjašnjivih činjenica, na primjer homogenosti svemira u ranijim vremenima. Međutim, u konformnoj cikličkoj kozmologiji, inflacija je došla prije velikog praska u posljednjim danima prethodnog svemira — a ne između 10-36 i 10-33 sekunde nakon velikog praska u našem svemiru, kao u standardnom modelu kosmologije. Ispostavilo se da je ova inflacija konačna potpuna ekspanzija prethodnog eona, koji je završio u stanju termalne smrti, gdje je sve spljošteno i uništeno širenjem prostora. Dakle, konformna ciklička kosmologija daje zanimljivo i donekle prirodno objašnjenje za samo postojanje inflacije.

Alternativno tumačenje konformne cikličke kozmologije čini se dosljednim: da su prethodni i sljedeći svemiri dva lica istog novčića. Dva eona bi se zapravo mogla pokazati kao isti svemir. Naš eon bio bi jedini svemir koji se petljama vraća na sebe u mreži vremenski zatvorenih staza, tako da su prošlost i budućnost identične.

Sve što se dogodilo u prošlosti, dogodiće se i u budućnosti. Sve što će se dogoditi u budućnosti, već se dogodilo u prošlosti. (Opširnije)