Pomoću fotomultiplikatora, izuzetno osjetljivih uređaja za pojačavanje svjetlosnih signala, utvrđeno je da živi organizmi spontano emituju svjetlost. Radi se zapravo o elektromagnetskim talasima koji se protežu od ultraljubičastog do infracrvenog dijela spektra, a budući da ih emituju biološki sistemi, obično se nazivaju biofotonima. Međutim, ovu svjetlost ne možemo vidjeti golim okom jer je vrlo slabog intenziteta (kao kad bismo gledali svjetlost svijeće s udaljenosti od desetak kilometara).

Iako je postojanje biofotona nedvosmisleno utvrđeno, uzrok ovog fenomena još uvijek je nepoznat. Prema nekim naučnicima, emisija svjetlosti mogla bi biti posljedica metaboličkih procesa u organizmu.

Prva istraživanja ovog fenomena sproveo je još dvadesetih godina prošlog vijeka ruski embriolog Aleksandar Gurvič. Prema njegovoj teoriji mitogenetskog zračenja (mitogenetsko zračenje se oslobađa prilikom mitoze ili diobe ćelije i njenog genetskog materijala) ćelije koje se dijele emituju slabo ultraljubičasto zračenje koje može podstaći diobu ćelija u okolnom tkivu. U novije vrijeme upotreba sve sofisticiranijih uređaja omogućila je istraživanja emisije biofotona kod različitih organizama, od bakterija do čovjeka. Eksperimentima sprovedenim na biljkama utvrđeno je povećanje intenziteta emisije biofotona u području intenzivnog rasta biljke te na mjestima povreda ili infekcije tkiva. Slične su rezultate pokazala i mjerenja sprovedena prilikom ozljeđivanja i zarastanja tkiva kod životinja. Zanimljivo je da zdrava ljudska ruka ima karakterističan oblik emitovanja svjetlosti – ono je jačeg intenziteta u području kažiprsta i srednjeg prsta, a slabijeg u središnjem dijelu dlana.

Pretpostavlja se da bi ovaj fenomen mogao biti dio različitih ćelijskih procesa, a neka istraživanja ukazuju na to da bi biofotoni mogli imati ulogu čak i u međusobnoj komunikaciji ćelija. (Izvor: nova-akropola.com)