Plastični otpad je prisutan u svim ekosistemima na planeti i stigao je i do udaljenih arktičkih regiona. Slabo su naseljeni, a drugi ljudi tamo rijetko dolaze, osim na ribarskim brodovima i mnogo rjeđe – naučnim ekspedicijama.

Najveći dio otpada, 87 odsto, mogao bi da se pripiše ribolovu, na primjer ostaci ribarskih mreža ili djelovi plastičnih kontejnera za ulovljenu ribu, prenosi Dojče vele.

Samo jedan odsto tog smeća je mogao da se analizira po porijeklu – tako što je imao žigove ili etikete.

Većina tih artikala potiče iz arktičkih država (65 odsto), najviše iz Rusije, 32 odsto i Norveške, 16 odsto. Ali skoro trećina predmeta, 30 odsto bila je evropskog porijekla, posebno iz Njemačke – osam odsto. Pet odsto potiče iz udaljenijih izvora – SAD, Kina, Koreja, Brazil i druge zemlje.

Plastični otpad dospijeva u more preko rijeka i transportuje se okeanskim strujama od Atlantika, Sjevernog mora i sjevernog Pacifika do Arktičkog okeana.

Studija takođe pokazuje da obale Arktika sve više postaju svojevrsno odlagalište otpada. To se vidi upoređivanjem novih podataka sa prethodnim istraživanjima. Plastični otpad predstavlja dodatne probleme za arktičke ekosisteme. Jer, Arktik se zagrijava četiri puta brže od globalnog prosjeka.