Matične ćelije čine oko 1% svih ćelija tumora. To su besmrtne ćelije koje stvaraju druge ćelije i zaslužne su za stvaranje metastaza. Opstaju i nakon agresivnih terapija jer imaju zapanjujuću mogućnost samoobnavljanja.

Naučnici su miševe oboljele od tumora smjestili u zatvorene prostore i podijelili ih u dvije grupe. Kontrolna grupa je bila smještena u prostrane i udobne ograđene prostore, a eksperimentalna u male zatvorene prostore.

Eksperimentalna grupa miševa izložena stresu je počela pokazivati promjene u ponašanju koje su upućivale na anksioznost i depresiju. Istovremeno su tumori kod njih bili veći od onih u kontrolnoj grupi.

Primijećeno je da tumori miševa iz eksperimentalne grupe imaju i više matičnih ćelija.

Budući da su ispitali na koji su se način mijenjali fiziološki faktori kod miševa izloženih hroničnom stresu, naučnici su ustanovili da je riječ o hormonu adrenalinu ili epinefrinu.

U eksperimentalnoj grupi je otkriveno puno više tog hormona nego kod drugih. Naučnici su u istoj grupi nekim miševima dali lijek koji je blokirao receptor za adrenalin (ADRB2). I kod njih je bilo manjih tumora i manji broj matičnih ćelija.

Kada se adrenalin veže za receptor ADRB2, interakcija povećava nivo laktata dehidrogenaze, pojasnili su autori studije. To je enzim koji u stanju opasnosti mišićima daje “injekciju” energije, što omogućava suočavanjei s prijetnjom.

Veća količina energije onda utiče na proizvodnju organskog spoja, spornog enzima, kojim se hrane štetne ćelije.

Proučavajući nivo hormona adrenalina kod 83 osobe s rakom dojke, otkriveno je da žene s povišenim nivoom adrenalina imaju i više laktat dehidrogenaze u tumorima. To je ustanovljeno iz uzoraka biopsije.