Neki ljudi prirodno imaju viši ili niži nivo određenih proteina zbog DNK koju nasljeđuju od svojih roditelja.

Istraživači sa Univerziteta u Edinburghu su kombinovali rezultate šest velikih genetskih studija o starenju ljudi – svaka je sadržala genetske informacije o stotinama hiljada ljudi. Među 857 proučavanih proteina, istraživači su identifikovali dva koja su imala značajne negativne učinke na različite mjere starenja.

Ljudi koji su naslijedili DNK koja uzrokuje povišene nivoe ovih proteina bili su slabiji, imali su lošije samoprocijenjeno zdravlje i manja je vjerovatnoća da će živjeti izuzetno dugo, za razliku od onih koji nijesu.

Prvi protein, nazvan apolipoprotein(a) (LPA), stvara se u jetri i smatra se da igra ulogu u zgrušavanju. Visoki nivoi LPA mogu povećati rizik od ateroskleroze – stanja u kojem se arterije začepljuju masnim materijama. Bolest srca i moždani udar mogući su ishod toga.

Drugi protein, molekula adhezije vaskularnih ćelija 1 (VCAM1), prvenstveno se nalazi na površinama endotelnih ćelija – jednoćelijski sloj koji oblaže krvne sudove. Protein kontroliše širenje i povlačenje krvnih sudova – i funkciju u zgrušavanju krvi i imunološkom odgovoru.

Nivo VCAM1 se povećavaju kada tijelo šalje signale koji ukazuju na to da je otkrilo infekciju, VCAM1 tada omogućava imunološkim ćelijama da pređu endotelni sloj.

Trenutno ne postoje klinička ispitivanja koja uključuju VCAM1, ali studije na miševima su pokazale kako antitijela koja snižavaju nivo ovog proteina poboljšavaju kogniciju tokom starosti. (Izvor: znanost.com.hr)