“U vrijeme raspada Jugoslavije, crnogorski independisti imali su dva cilja. Prvi je bio da Crna Gora, kao i druge jugoslovenske republike, postane nezavisna evropska družava, a drugi da se ostvari pomirenje dviju grupacija suprotstavljenih oko te ideje. Crnogorski independisti su smatrali da su Crnogorci i crnogorski Srbi djelovi jednog cijelog, sa donekle različitim čitanjem istorije”, piše Perović i zaključuje da je, nakon povratka državne samostalnosti, na posljednjim parlamentarnim izborima izborima “ostvarena i druga ideja independista – pomirenje dvije Crne Gore”.

“Đukanović je vješto iskoristio mehanizme partijske države da obnovi nezavisnost, ali mu je ponestalo vizije i, kao i kralj Nikola, lukrativno zaustavio istorijski proces. Bivši komunistički aparatčik je 200 godina poslije nacionalnih i demokratskih revolucija reinstalirao sve mehanizme (jedno)partijske države i spriječio demokratsku integraciju države-nacije. Umjesto inkluzivne demokratije sa jednakim šansama za sve građane, učvrstio je ličnu diktaturu, proizveo privilegovanu nasljednu ‘aristokratiju’ – DPS i uveo segregaciju. Ako te baza DPS-a nije prepoznala, uzalud ti je i prirodni dar i obrazovanje i ljubav prema domovini i želja da doprineseš njenom razvoju”, piše Perović u autorskom tekstu u dnevniku Vijesti, čiji je jedan od vlasnika.