Bivši načelnik Uprave za bezbjednost JNA Aleksandar Vasiljević je potvrdio u Hagu da su Milorad Ulemek i Zvezdan Jovanović, osuđeni za atentat na premijera Srbije Zorana Đinđića,  “bili pod jurisdikcijom MUP Srbije”.

On je juče, na suđenju Jovici Stanišiću i Franku Simatoviću-Frenkiju, optuženim za zločine u Hrvatskoj i BiH, naveo da su oni bili u takvom statusu kada su ga, s proljeća 1992, spriječili da uđe u svoju kancelariju u Generalštabu u Beogradu.

“Ja Legiju nisam poznavao, a on mi je blokirao ulaz u kancelariju sa ‘crvenim beretkama’, 11. maja 1992”, rekao je Vasiljević, prenosi Beta.

Advokat drugooptuženog Simatovića, Mihajlo Bakrač je sugerisao, tokom nastavljenog unakrsnog ispitivanja, da je Ulemek-Legija u tom trenutku bio pripadnik obezbjeđenja generala Neđeljka Boškovića, glavnog bezbjednjaka Ratnog vazduhoplovstva Vojske Jugoslavije.

Nakon Vasiljevićevog penzionisanja, u maju 1992, upravo je general Bošković postavljen, umjesto njega, za načelnika Uprave za bezbjednost.

“Da, ne samo Legija, nego je i Zvezdan Jovanović obezbjeđivao komandanta RV i PVO generala Božidara Stevanovića”, precizirao je Vasiljević.

Svjedok je naglasio da su i Ulemek i Jovanović bili “pod jurisdikcijom MUP Srbije”.

Po tvrdnjama haškog tužilaštva, generali Bošković i Stevanović bili su pripadnici “vojne linije” koje su čelnici Službe državne bezbjednosti (SDB) Srbije Stanišić i Simatović organizovali radi prikrivenih dejstava snaga iz Srbije na ratištima u Hrvatskoj i BiH.

Ulemek i Jovanović osuđeni su na po 40 godina zatvora zbog ubistva premijera Srbije Zorana Đinđića u martu 2003.

Tadašnji čelnici SDB Srbije Stanišić (68) i Simatović (68) optuženi su za progon, ubistva, deportacije i prisilno premještanje Hrvata i Muslimana iz Hrvatske i BiH, 1991-95.

Po optužnici, razne formacije “crvenih beretki”, kao i paravojska Željka Ražnatovića-Arkana, koje su počinile te zločine, bile su pod kontrolom optuženih i SDB Srbije.

Unakrsno ispitivanje generala Vasiljevića biće nastavljeno u utorak, 5. februara.

General Vasiljević na suđenju Stanišiću i Simatoviću svjedoči po obavezujućem nalogu suda (subpoena), posredstvom video veze iz Beograda.

Stanišića i Simatovića uhapsile su i u Hag izručile vlasti Srbije, s proljeća 2003, neposredno poslijie ubistva srpskog premijera Zorana Đinđića.

Posle prvog suđenja, koje je, nakon jednog neuspjelog pokušaja, počelo 2009, prvostepeno vijeće Haškog tribunala oslobodilo je, 29. maja 2013. Stanišića i Simatovića krivice po svih pet tačaka optužnice.

Međutim, apelaciono vijeće Tribunala usvojilo je, 15. decembra 2015, ključne osnove žalbe koju je na tu presudu uložilo Tužilaštvo. Poništilo je oslobađajuću presudu i naložilo da proces bude ponovljen.

Zločini za koje su optuženi Stanišić i Simatović počinjeni su, kako tvrde tužioci, tokom sprovođenja udruženog zločinačkog poduhvata, čiji je cilj bilo trajno i nasilno uklanjanje Hrvata i Muslimana sa velikih djelova teritorija Hrvatske i BiH, radi ostvarivanja srpske dominacije.

Na čelu zločinačkog udruženja bio je, po tužiocima, tadašnji predsjednik Srbije Slobodan Milošević.

Ponovljeno suđenje Stanišiću i Simatoviću, koje je počelo 13. juna 2017, poslednji je haški proces u kojem se utvrđuje da li su za zločine u Hrvatskoj i BiH odgovorni zvaničnici Srbije.

Pred Haškim tribunalom nijedan državni zvaničnik Srbije nije bio osuđen za te zločine.