Od 1979. godine, kada se evidentirano širenje oko Antarktika (južni pol), do ove godine nije zabilježeno toliko leda oko tog kontinenta. U avgustu je led oko Antarktike dosegao rekordnu površinu – 18,6 miliona kvadratnih kilometara.

Sasvim se suprotno događa Arktiku (sjeverni pol), gdje se led topi alarmantnom brzinom, pa je ledena površina u septembru lani dosegla rekordno nisku površinu od svega 3,42 miliona kvadratnih kilometara, zbog zagrijavanja vazduha i vode.

Ako se Zemlja zagrijava i oba pola planeta zahvataju klimatske promijene, zašto se onda to na tako različite načine manifestuje na Zemljinim polovima? Ovo je zagonetka koju naučnici pokušavaju da odgonetnu.

Jinlun Zhang, okeanograf iz Laboratorija za primijenjenu fiziku Vašington u Sietlu je, zajedno s kolegama, napravio model kojim se sugeriše da jaki vjetrovi oko Južnog pola doprinose povećanju ledenog omotača. Zbog tih vjetrova, vjeruju oni, morski led se brže kreće i deformiše se u debele grebene, koji se teže tope od normalnog leda. Oni, međutim, ne znaju šta uzrokuje tako jake vjetrove.

Neki misle da ozonska rupa iznad Južne hemisphere mijenja obrasce tzv ‘jet stream’ strujanja vjetrova iznad Antarktika i tjera oblake iznad Južnog pola.

Julienne Stroeve iz američkog Nacionalnog centra za snijeg i led kaže, međutim, da je povećanje leda na Antarktiku u granicama prirodnih varijacija, jer nije veliko.

U avgustu 2012. godine veliki ljetnji ciklon je protresao arktički led i razlomila ga na djelove koji se lakše tope.

“Postoji tu puno varijacija prirodne klime, a ponekad su te varijecije van dodira jedna s drugom”, zaključila je Stroeve, prenosi Dnevnik.hr.