Kriza sa kojom se ujedinjena Evropa danas suočava nije samo ekonomske prirode i ukoliko je bude „preživjela” njena budućnost izgleda sve više asketski, svađalački i iznad svega manje demokratski, ocjenjuje list Vašington post.

List je trenutnu krizu u Evropskoj uniji doveo u analogiju sa raspadom bivše Jugoslavije, uz podsjećanje da je njen „pad bio propraćen obnovom etničkih sukoba krvavijih od borbi u Drugom svjetskom ratu”.

„Nije priča o ‘bratstvu i jedinstvu’ kod kuće i ‘nesvrstanosti’ u inostranstvu održala Jugoslaviju, već čelična ruka njenog vođe Josipa Broza Tita kojeg su, nakon smrti 1980, naslijedile neuspješne birokrate”, prenosi RSE pisanje lista.

„Vašington post” navodi da je kao i EU, i Jugoslavija konstantno pokušavala da ispravi duboko ukorijenjena rivalstva birokratskim putem, kako između Albanaca i Srba, tako i između Srba i Hrvata.

„Promjene vođstva, dupliranje institucija i izmjene ustava nikad nisu uspjele da zaustave pomenuta rivalstva, iako su skoro svi narodi Jugoslavije govorili istim jezikom”, podsjeća list.

List navodi da kriza s kojom se danas suočava Evropa nije u potpunosti bez presedana i da se postavlja pitanje kako može da izbjegne sudbinu Jugoslavije.

„Evropski političari se bave kratkoročnim nastojanjima da prikriju nered. Međutim, oni pokušavaju da se bore protiv tektonskih sila koje su se urotile protiv Evrope, ne uzimajući u obzir da su slične sile razorile Rimsko carstvo i Jugoslaviju”, ocjenjuje list.

List navodi da postoje dva načina da se izađe iz trenutne situacije – jedan je raspad, a drugi je još snažnija konfederacija.

„Iako je malo vjerovatno da će raspad biti krvav kao raspad Jugoslavije, propast EU, čak i postepena, bi osiromašila kontinent i ostavila otrovni talog nacionalističke mržnje”, navodi list.

„Vašington post” ukazuje da bi drugi recept za spas EU, koju je nazvao „relativno labavom konfederacijom”, značilo stvaranje još snažnije konfederacije.

„To bi u praksi značilo predati Briselu još veći dio svog nacionalnog suvereniteta, što po prvi put uključuje gubitak kontrole izabranih državnih parlamenata nad osnovnim finansijskim odlukama”, navodi američki list.