Ako Karadzic u utorak stigne u Hag, bice to sa zakasnjenjem od devet godina, rekla je danas predstavnica za stampu haskog tuzilastva, Florans Artman, odgovarajuci na pitanje da li glavna tuziteljica, Karla del Ponte, i dalje “ima dobre razloge da vjeruje da ce bivsi lider bosanskih Srba biti u rukama Tribunala do 29. juna ove godine”.

Izbjegavajuci direktan odgovor na pitanje o “dobrim razlozima” Karle del Ponte, Artman je na danasnjoj konferenciji za novinare podsjetila da je Radovan Karadzic, zajedno sa Ratkom Mladicem, optuzen za najteza krsenja medjunarodnog humanitarnog prava, ukljucujuci i zlocine u Srebrenici koji se vise ne poricu ni u Republici Srpskoj i za koje je sadasnji predsjednik RS, Dragan Cavic, u sinocnjem obracanju naciji rekao da predstavljaju “crnu stranicu istorije srpskog naroda.”

Inace, nakon Istambulskog samita NATO Republici Srpskoj ce po svoj prilici biti ispostavljen poveci “politicki racun” za produzenu slobodu Radovana Karadzica i Ratka Mladica. Onu drugu, ekonomsku cenu njihovog bezanja od medjunarodne pravde vec gotovo devet godina placa svaki pojedini gradjanin Republike Srpske, posebno u njenom istocnom dijelu.

Visoki predstavnik Pedi Esdaun ovako opisuje tu cijenu: “Ako je Republika Srpska vidno siromasnija od Federacije, ako u nju stize neuporedivo manje investicija, ako nema dovoljno radnih mesta za njene gradjane, ako nema ulaganja u skole i bolnice… postoji razlog za to. A razlog je Radovan Karadzic – mracna kletva koja pogadja celu Republiku Srpsku. On unistava buducnost zemlje.”

Mada niko do sada nije precizno izracunao sve “pozicije” na kojima se ta cena knjizi, jasno je da je medjunarodna zajednica kroz finansijske i druge institucije zaduzene za pomoc Bosni i Hercegovini, minulih godina bitno drugacije tretirala RS od drugog entiteta, Federacije BIH i distrikta Brcko. U prve tri godine nakon Dejtona, RS je fakticki bila pod medjunarodnim ekonomskim, finansijskim i svakim drugim embargom, izuzev humanitarnog.
Strana pomoc koju je RS do sada primila iznosi priblizno milijardu i 400 miliona dolara, sto je vidno manje cak i od planiranog iznosa koji nije nikada presao cetvrtinu ukupne pomoci date BIH. Na drugoj donatorskoj konferenciji 1996, recimo, od pomoci prikupljene za BIH u cjelini, Republici Srpskoj namijenjeno je 2 odsto, a Federaciji 98 odsto.

Kada se zna da kroz sve te godine privreda RS nije stala na noge, da je poljoprivreda skoro potpuno unistena, da je dijaspora ocekivala pomoc iz zemlje umesto da salje pomoc u zemlju, jasno je da su ekonomske i socijalne posljedice po stanovnike entiteta bile katastrofalne. Osam godina posle Dejtona Federacija je znatno razvijenija od Republike Srpske, mada su im polazne pozicije bile priblizno jednake, prosecni licni dohoci u Federaciji su danas “skoro duplo veci nego u RS, penzije su za 60 do 70 posto vise, rast industrijske proizvodnje u Federaciji je vidljiv dok je u RS zapravo u opadanju.”

Prica o Karadzicu pretakala se u storiju o osiromasenju i pljackanju RS i na druge, direktnije nacine. Milorad Dodik tvrdi da je bivsi lider SDS u proljece 1997. iz trezora Narodne banke RS u Banjaluci licno odnilo oko 36 miliona maraka u gotovini. Ubrzo potom gubi se svaki trag… i Karadzicu i markama.

SENSE