Zasto je u Crnoj Gori uzaludno kuditi turbo-folk i hvaliti evroatlantske integracije

Piše: B. Mandic/Vijesti

Briselska se vrata sigurno ne otvaraju violinskim kljucem, ali muzicki neukus crnogorskih politicara jednako plasi – i to bas kada je Crnu Goru zapalo da virne kroz kljucaonicu Evropske unije.

Ili je to stokholmski sindrom, pa se premijer identifikovao sa svojim politickim otmicarima, ili zal za partijskim adrenalinom devedesetih, tek , drugu godinu zaredom Milo DJukanovic sa suprugom novo ljeto docekuje uz “Zvezde Granda” u zabljackom hotelu “Planinka”.

Pred devet vjekova starom bogomoljom Svetog DJordja, opozicioni lideri su mali Bozic pod Goricom docekali cupkajuci uz antologijski ditiramb Miroslava Ilica “Luckasta si ti, takav sam i ja”.

U noci velikog Bozica, ugledni profesori i studenti okupili su se u Mediteran sali Ekonomskog fakulteta dok je Jelena Karleusa bugarila u pozadini, iz istog zvucnika koji je pola sata kasnije oglasio predlog dr Veselina Vukotica da se ukinu partije na lokalnom nivou.

Munjevito su reagovali iz Srpske narodne stranke: oni bas u partizmu vide politicki eliskir i temelj demokratije, a na njihovim Srpskim vecerima povremeno nastupa druga Karleusa – kontroverzna Olja.

– Politicari bi mogli da urade nesto mnogo iskrenije od onog sto cine, mogli bi samo da presvuku odijelo, da ne budu u lister odijelima u folklornoj prici – kaze “Vijestima” sociolog kulture Ratko Bozovic.

On se pita zasto u jeku reformskih prica na Balkanu, politicki lideri ostaju naklonjeni Milosevicevom muzickom otpadu.

– Oni su shvatili da moraju biti na estradi, opazeni estradno. To je nacin da budu najmasovnije apsorbovani, to je dio politickog pragmatizma. Ne branim ih, samo stavljam u kontekst – pojasnjava Bozovic.

Povinovanje estradnim pravilima, medjutim, ima svoje nezeljene posljedice. Tako se na tablodinoj naslovnici obreo i premijer reformske vlade – glavni akter novogodisnje ispovijesti zvezde “Granda” Jadranke Bajraktarevic.

Pjevacica iz Berana svjedoci da je DJukanovic narucio pjesmu “Ubile me ubile, tvoje oci zelene”, veliki hit slavom Milosevicevog portfelja ovjencane Zorice Brunclik.

Kompozitor Senad Gacevic, uz osmijeh kaze da gradjani moraju da prevaspitaju svoje lidere.

– Nesreca je sto imamo vec formirane ljude koje politicari mogu privuci najnizim nivoom muzike. Kada su ljudi vec u glasackim godinama, kasno je za intervenciju – smatra Gacevic.

On bi na idealnoj stranackoj konvenciji slusao operske arije, ali je, kaze, svjestan da bi stranka takvog imidza tesko stigla do skupstinskog cenzusa.

U kampanji “Da zivimo bolje” 1997. godine Demokratska partija socijalista pokusala je doprijeti do glasackog uha mecosopranom Jadranke Jovanovic. Opozicija je tada odgovorila pastirskom varijantom roka. Bregovicev referen “Pljuni i zapjevaj” nije pomogao da se ocuva SR Jugoslavija, ali je zato usao na mala vrata u nezvanicni kodeks skupstinskog ponasanja.

– Liderima odgovara muzika koja ne pripada ni selu ni gradu. Zamislite politicara od rafinmana koji bi se okrenuli nekoj visoko umjetnickoj muzici. To bi ga distanciralo od onoga sto preovladjuje, od novokompanovog zivota – tvrdi Bozovic koji na pitanje da li je u tome Zoran DJindjic bio izuzetak, odgovara:

– Jeste, bio je… ali mi izuzetke likvidiramo.
Kulturoloski su izuzetak devedesetih godina u Crnoj Gori bili mitinzi Liberalnog saveza, gdje nije bilo narodnjacke cike i pujdanja. Ipak, ni standardi Erika Kleptona, Boba Marlija, stranacka himna po notama grupe Kvin, nijesu sprijecile da se LSCG na spektakularno primitivan nacin oprosti od politicke stvarnosti, a da birtijaski finale oprostajne konvencije umalo preraste u linc novinara.

Bozovic je potvrdio da se uz Bitlse proslavljao ispred beogradske supstine pad Milosevica, da bi danas dobar dio vodja revolucije obnovili populisticku turbo – matricu.

– Navike su cudo, do rafinmana se ne stize preko noci. Politicku estetiku bismo morali pomalo da dovodimo u pitanje podrzavanjem vrijednosti – kaze Bozovic.

Gacevic, bivsi dekan cetinjske Muzicke akademije, prizeljkuje Crnu Goru ciji bi stranacki prvaci, makar na silu, pohadjali umjetnicke koncerte da bi tako politicki profitirali.

Drzavna samostalnost, sama po sebi, ne moze garantovati tako nesto, ali suverenisti mogu obecati da bi odvajanjem od Srbije Crna Gora konacno imala premijera koji najradje slusa inostranu muziku.

TURBO FOLK – RAMBO AMADEUS

Folk je narod, a turbo je princip ubrizgavanja goriva kod motora sa unutrasnjim sagorijevanjem.

Turbo folk je gorenje naroda. Svako ubrzavanje tog sagorijevanja je turbo-folk.

Razbuktavanje najnizih strasti kod homo sapiensa.
Muzika je miljenica svih muza, harmonija svih umjetnosti
Turbo-folk nije muzika, turbo folk je miljenica masa, kakofonija svih ukusa i mirisa

Ja sam joj dao ime
Alkohol je turbo-folk
Koka-kola je turbo-folk
Pecenje na raznju je turbo-folk
Porno sopovi su turbo-folk
Nacionalizam je turbo-folk
Rave party je turbo-folk
Etno dzez je turbo-folk
Folk je narod, a turbo je princip ubrizgavanja goriva kod motora sa unutrasnjim sagorijevanjem.
Ja nisam izmislio turbo folk, ja sam mu dao ime..
Adolf Hitler je turbo-folk
Trgovina ljudskim organima je turbo-folk
Marlboro je turbo-folk
Silikoni su turbo-folk
Kokain je turbo-folk
Dzipovi sa niskoprofilnim felgama su turbo-folk

Turbo-folk je gorenje naroda. Svako ubrzavanje tog sagorijevanja je turbo-folk.

Razbuktavanje najnizih strasti kod homo sapiensa.
Ja nisam izmislio turbo folk, ja sam mu dao ime..
Glasacki listic koji omogucuje svakoj budali da ga ispravno popuni je turbo-folk

Tetoviranje, piercing i body art su turbo-folk
Registracije sa malim i okruglim brojevima su turbo-folk
MC Donalds je turbo-folk
Kladionice su turbo-folk
Privatne przionice kafe su turbo-folk
Zlato i drago kamenje su turbo-folk
Evrovizija je turbo-folk
Hiper marketi su turbo-folk
Sapunice su turbo-folk
Modni kreatori su turbo-folk
Politicki marketing je turbo-folk
Ja nisam izmislio turbo-folk, ja sam mu dao ime..

B. Mandic
Vijesti