Danas se navršilo 200 godina od prisajedinjenja Boke Kotorske Crnoj Gori.

Prisajedinjenje je proglašeno 29. oktobra 1813. godine, nakon što je crnogorska vojska, predvođena Petrom Prvim Petrovićem, Svetim Petrom Cetinjskim, oslobodila Boku Kotorsku od uprave Napoleonove Francuske.

Crnogorci su te godine oslobodili Risan, Perast i Herceg Novi, dok je Kotor oslobođen u decembru iste godine. U ratnim operacijama protiv Napoleonove vojske, Crnogorci su te godine stigli pod zidine Dubrovnika.

Petar Prvi Petrović je i ranije, krajem, 18. vijeka, nastojao da Boku Kotorsku pripoji Crnoj Gori, ali nije uspio.

Ipak, Boka Kotorska je, odlukama Bečkog kongresa 1815. godine, pripala Austriji, čemu je najviše doprinio stav Rusije koja se nije saglasila da to područje ostane u sastavu crnogorske države.

Napoleon je, prema istorijskim zapisima, bio veoma iznenađen žestinom otpora Crnogoraca protiv francuske okupacije. Od guvernera Dalmacije je tražio da preko agenata radi na pridobijanju Petra Prvog Petrovića za interese Francuske, podsjeća Beta.

Ruski pjesnik Aleksandar Sergejevič Puškin je bio opčinjen pobjedama Crnogoraca nad Francuzima, pa je jednu svoju pjesmu posvetio tom uspjehu.

Bonaparta i Crnogorci

Bonaparta pitao je:
“Crnogorci – šta je to?
Zar se zbilja sile moje
Ne boji to pleme zlo?

Kajaće se – objavite
Nek’ vojvode puka tog
Pištolje i sablje vite
Kraj kolena bace mog.”

I na nas on, evo, krete
Sto topova uz njin huk,
Oklopnika kršnih čete
I memluka svojih puk.

Do predaje nama nije,
Crnogorska to je ćud;
Od konjice, pešadije,
Krš nas brani odasvud.

Zasesmo u stenje naše
Da vratimo gostu dug;
U planinu gost nam jaše
Pustošeći sve u krug.

Pored stenja vojska ide,
Namah zbrka! pršte stroj!
Francuzi nad sobom vide:
Crveni se kapa roj!

“Stoj i pali! Nek’ ukloni
Crnogorca svaki svog.
Ne mole za milost oni,
Ne štedite nijednog!”

Grunule su puške – spale
Kape s grana dignutih,
I u grmlje na nas pale
Pritajene ispod njih.

Plotunom smo uzvratili
Francuzima. “Šta je to?”-
Oni su se začudili:
“Nije l’ eho?” – “Ne, već zlo!”

Pukovnik je njihov pao,
S njim sto ljudi i njin steg,
Puk se smeo sav i dao
Kako ko zna u lud beg.

Stog Francuzi mrze tajno
Naš slobodni, kršni kraš,
I crvene kad slučajno
Crven kalpak vide naš.

 A. S. Puškin (1799-1837)