Al Džazira je objavila video koji prikazuje iranskog muzičara Ali Ghamsari dok protestuje sjedenjem ispred  elektrane Damavand sa tarom u rukama. Njegov protest je vapaj za mir koji su iz njegove zemlje odnijeli agresivni napadi SAD i Izraela, koji će, ako se Donald Tramp bude pitao, biti okončani ‘totalnim uništenjem’ Irana, drevne civilizacije, koju ‘priča’ i drevni instrument.

Tar (persijski: تار, što znači „žica“) je tradicionalni persijski (iranski) žičani instrument iz porodice lutnji, dugog vrata i karakterističnog oblika. To je jedan od najvažnijih instrumenata u klasičnoj persijskoj muzici (dastgah sistem), a koristi se i u azerbejdžanskoj, kavkaskoj i nekim drugim tradicijama Bliskog istoka i Kavkaza.

Korijeni sežu do Sasanidskog carstva (pre-islamska Persija, 3.–7. vijek), gdje je postojao tanbur — dugački vratni lute. Tanbur je bio popularan u drevnoj Persiji i Centralnoj Aziji, a koristio se za duhovnu i dvorsku muziku. Neki istoričari vide tar kao evoluciju tih ranih tanbura i drugih dugovratnih lutnji (kao što je barbat, koji je prethodnik ud-a).

U srednjem vijeku (islamski period) persijska muzika je cvjetala, ali tar u današnjem obliku još nije postojao. Setar (3-žični) je bio dominantan, a on je čak „putovao“ u Indiju gdje se razvio u sitar.

Moderni persijski tar pojavio se oko sredine 18. vijeka (procjenjuje se 250–300 godina starosti u ovom obliku). Prvobitno se zvao chahartar (četiri žice). Razvio se iz setara tako što je tijelo uvećano, oblik postao dvostruki „trbuh“, poput broja 8, a dodate su žice za bogatiji zvuk i veći raspon.

Prve vizuelne predstave i istorijski zapisi o taru u ovom obliku pojavljuju se tokom Kajar dinastije (1789–1925), posebno u vreme Fath Ali Šah (1797–1834) i Naser al-Din Šah. Tar se prvi put pojavio u oblasti Širaza, a brzo se proširio po Iranu.

U to vrijeme postao je omiljeni urbani instrument na dvorovima. Postoje poznate slike iz 1856/1857. godine (rad slikara Sani al-Mulka) na kojima je prikazan veliki majstor Ali Akbar Farahani kako svira tar i podučava na dvoru. On je bio ključna figura u formalizaciji radifa (repertoara persijske klasične muzike) na taru.

Ranije je tar imao 5 žica (dva para bijelih, dva para žutih i jedna bas žica).

Darviš Kan (1872–1926), jedan od najvećih majstora tara i setara, dodao je šestu žicu (sim-e-vakhan ili „simpatetička“ žica) početkom 20. vijeka. To je omogućilo bogatiji zvuk, bolje harmonije i veću ekspresivnost. Darviš Kan je takođe standardizovao tehniku i repertoar.

Tokom Kajar perioda tar je postao centralni instrument za sviranje dastgah sistema (sedam glavnih modova + pet avaza). Majstori poput Mirze Abdolaha i drugih iz porodice Farahani razvili su pedagogiju i radif koji se i danas koristi.

Poslije ustavne revolucije i modernizacije Irana, tar je prešao iz dvorske u koncertnu i urbanu muziku. Veliki majstori 20. vijeka (Hosein Alizadeh, Mohamad Reza Lotfi, Parviz Meškatian itd.) su unijeli nove tehnike, kompozicije i fuzije sa drugim stilovima, ali su zadržali tradicionalni duh.

Poslije Iranske revolucije 1979. dio muzičke arhive je izgubljen, pa tar danas nosi i ulogu „čuvara“ persijske klasične tradicije.

Iako je instrument u današnjem obliku „mlad“ (samo 250 godina), on je direktni nasljednik drevnih persijskih lutnji. Njegov zvuk, mikrotonovi, ornamentika i način sviranja (blizu srca) odražavaju kontinuitet persijske kulture od Sasanida, preko Safavida i Kajara, do danas. Mnogi muzičari kažu da svaki udar mezrabom (trzalicom) odzvanja cijelom persijskom istorijom i emocijama.

Tar se svira tako što se drži visoko na grudima (blizu srca). Svira se malom mesinganom trzalicom zvanom mezrab (ili mizrab). Tehnika uključuje kombinaciju gore-dolje udara, tremola i specijalnih efekata poput „lal barmaq“ (prigušeni prst) ili vibrata.

Lijeva ruka bira note na vratu, a može se koristiti i bending (savijanje tona) slično kao na bluz gitari. Zvuk je pun, rezonantan, artikulisan i vrlo ekspresivan — često imitira ljudski glas sa ornamentima (tahrir).