Grupa istraživača iz Švajcarske je 13 godina pratila jedno stanište koje su stvorili dabrovi, sa ciljem da odgovore na pitanje: koliko nam na taj način dabrovi pomažu u borbi protiv klimatskih promjena?

Rezultati su nedavno objavljeni u časopisu Nature Communications Earth & Environment, a prenio ih je portal klima101.rs.

Godinama prateći lokalitet na sjeveru Švajcarske, istraživači su procijenili da će ovo vlažno stanište, tokom svog životnog vijeka od oko 33 godine, a kroz skladištenje mrtvog drveća i sedimenata, ukupno „zarobiti” i više od 1000 tona CO2.

Ovo stanište će, objašnjavaju autori, biti oko 10 puta veći ponor ugljenika nego što bi bilo bez intervencije dabrova.

Naoružani uvidima sa svog oglednog vlažnog staništa, naučnici su proširili svoje procjene na cijelu Švajcarsku.

„Ako bismo ekstrapolirali dugoročnu stopu zarobljavanje ugljenika na sva staništa u Švajcarskoj koja su pogodna za reintrodukciju dabrova”, navode u članku, „dabrovski ponor ugljenika bi mogao da neutrališe oko 1,2%-1,8% ukupnih godišnjih emisija Švajcarske.”

„To bi bilo sprovedeno kroz rješenje zasnovano na prirodi, koje ne zahtijeva aktivno upravljanje niti troškove”, dodaju autori studije.

Ovaj potencijal dabrova postoji i u Srbiji, konstatje se u članku na portalu klima101, uz napomenu da, iako su decenijama istrebljivani sa ovih prostora, “dabrovi su počev od 2004. godine, uz pažljivi trud domaćih stručnjaka, vraćeni u odabrana staništa u Srbiji. Tokom poslednje dvije decenije, oni su se odatle proširili u rječna staništa širom zemlje, i iako im se više ne zna tačan broj, procenjuje se da ih u Srbiji ima između 2 i 3 hiljade”.

Dabrovi su uspješno vraćeni u Hrvatsku (od 1996. godine) i Bosnu i Hercegovinu (2005. godine). Iz ovih zemalja populacije se prirodno šire niz riječne tokove. U Crnoj Gori trenutno nema stalnih populacija dabrova.