Nedavno istraživanje sa Univerziteta Cornell donosi intrigantne zaključke o mogućem kraju svemira. Naučnici su izračunali potencijalni početak velikog sloma – fenomena suprotnog velikom prasku. Ohrabrujuće je da njihovi proračuni sugerišu kako još dugo možemo biti bezbrižni, barem što se tiče ovog kosmičkog događaja.

Veliki slom predstavlja antitezu velikom prasku koji je pokrenuo svemir prije 13,8 milijardi godina. Nakon inicijalnog velikog praska, svemir se rapidno širio dok se užarena materija hladila, formirajući čestice koje danas sačinjavaju kosmos. Veliki slom bi ovaj proces preokrenuo, sažimajući prostor natrag u gusto, vruće stanje.

Trenutno širenje svemira pripisuje se tajanstvenoj sili nazvanoj tamna energija. Kada bi ova sila bila konstantna, svemir bi se beskonačno širio i hladio. Međutim, nova saznanja navode astronome na preispitivanje ove pretpostavke, piše Daily Mail.

Svježi podaci sugerišu da tamna energija slabi, ustupajući mjesto unutrašnjoj sili – kosmološkoj konstanti – koja bi mogla ponovno sjediniti svemir. Dr. Ethan Yu-Cheng sa Univerziteta Jiao Tong u Šangaju pojašnjava: “To je poput vertikalnog bacanja košarkaške lopte. Negativna kosmološka konstanta djeluje kao gravitacija, povlačeći loptu natrag.”

Dr. Hoang Nhan Luu iz Međunarodnog centra za fiziku Donostia ističe da civilizacije na nivou solarnih sistema ili galaksija ne bi primijetile ove promjene zbog njihove kosmološke skale. Ipak, pažljivi promatrači mogli bi uočiti znakove upozorenja, poput galaksija koje se približavaju umjesto udaljavaju.

Profesor Avi Loeb sa Sveučilišta Cornell predviđa dramatičan porast kosmičke temperature. Za otprilike 13 milijardi godina, gustoća energije u svemiru mogla bi biti hiljadu puta veća nego danas, a samo pola milijarde godina kasnije, još hiljadu puta viša.

Loeb upozorava da bi svemir mogao postati vruć poput površine Sunca, dosežući na kraju ‘Planckovu temperaturu’. Ovaj “kosmički pakao” ne bi poštedio ni ljude ni planete, koje bi se približavale jedna drugoj do konačnog uništenja. U završnoj fazi, svemir bi postao gušći od atomskog jezgra, a sva materija bi se stisnula u primordijalno stanje. Jedino bi crne rupe preživjele, hraneći se okolnom gustom materijom, prije nego što i one budu zdrobljene u singularnost.