Ovo najnovije istraživanje dodatno razvija razumijevanje onoga što je poznato kao ‘slušna dominacija djeteta’, gdje djeca daju prednost onome što čuju, a ne onome što vide, kada određuju emocije situacije, prenosi znanost.com.hr.

Ros i njegov tim pokazuju da se slušna dominacija u odnosu na emocionalno prepoznavanje kod male djece odnosi na muziku, kao i na ljudske glasove (što je Ros otkrio u ranijoj studiji).

U istraživanju su učestvovali volonteri u tri dobne kategorije: sedam godina i mlađi, osam do 11 godina i stariji od 18 godina.

Svakoj grupi pokazane su slike ljudi sa zamagljenim licima, koje su prikazivale srećne ili plašljive emocije, dok su puštani kratki emocionalni muzički naleti veselja ili straha.

Djeca su bila znatno lošija u prepoznavanju emocija u tijelu kada su se puštali neskladni (emocionalno različiti) naleti muzike.

Na primjer, tamo gdje su inače mogli prepoznati plašljivo tijelo više od 80 posto vremena, to je palo na ispod 60 posto kada su čuli – a rečeno im je da ignorišu – vesele muzičke nalete dok su gledali u ljude.

Studija pokazuje da iako smo skloni znatno se fokusirati na ono što djeca vide ili gledaju, ono što čuju u nekoj situaciji moglo bi biti važnije u smislu njihovog emocionalnog razumijevanja i prepoznavanja.

Rezultati studije mogli bi pomoći roditeljima i ostalima koji se bave djecom da koriste muziku kao sredstvo za potsticanje pozitivnog emocionalnog angažmana kod djece u nizu situacija.

Na primjer, puštanje pozitivne i optimistične muzike bi moglo pomoći djeci da stvore pozitivnu emocionalnu povezanost s potencijalno stresnom situacijom kao što je odlazak zubaru ili čak svakodnevnim izazovima poput pisanja domaćeg zadatka.

Tim iz Darema sada želi da ispita shvataju li djeca pogrešno emocije likova u pričama na osnovu načina na koji im čitamo.

Takođe žele da istraže je li slušna dominacija izraženija kod djece sa socio-emocionalnim stanjima, kao što su stanja autističnog spektra.