“Sklonost fizičkom dodiru, bez obzira je li u pitanju zagrljaj, milovanje po glavi ili ramenima ili pak rukovanje često je posljedica iskustava koje neko nosi iz najranijeg djetinjstva”, kaže Suzana Deges Vajt sa Univerziteta Sjeverni Ilinois, prenosi geek.hr.

Studija sprovedena 2012. pokazuje da su osobe koje su odrasle s roditeljima koji su ih grlili i mazili nastavile s tom praksom. Veća je vjerovatnoća da su isti obrazac ponašanja primjenjivale poslije kod vlastite djece. Rezultati studije ukazuju kako su “zagrljaji bitan dio emocionalnog odgoja djeteta”.

Vajt je iznijela i još jednu, kontradiktornu, mogućnost koju takođe nosi djetinjstvo bez čestih zagrljaja. Kod nekih ljudi to kasnije ima suprotan efekt. “Nedovoljno grljena djeca kasnije često vape za fizičkim kontaktom”, kaže ona.

U prilog teoriji velikog uticaja djetinjstva govori i psihološkinja Darsia Narvaez s Univerziteta Notre Dame. Ona objašnjava da su istraživanja pokazala postojanje dva načina na koja se nedovoljno grljenja može odraziti na razvitak. Prvi je nedovoljno razvijen nerv vagus koji može uzrokovati smanjenu sposobnost za intimnost i saosjećanje. Drugi je nedovoljno otpuštanje hormona oksitocina koji pomaže da se stvore bliske veze među ljudima. I ne samo među ljudima.

Naučnici se slažu da se ne trebaju zanemariti ni kulturološki elementi kad je riječ o pitanju fizičkog dodira i grljenja među ljudima. Kao primjer se navode stanovnici Sjeverne Amerike i Velike Britanije koji se, po podacima iz 2010. grle malo rjeđe od stanovnika Francuske ili Portorika.