Davljenika spašavaju osobe koje su dobri plivači i/ili osobe sa priručnim sredstvima (daska, gumene lopte, pojasevi za spasavanje i dr.). Davljeniku treba prići sa leđa, pošto se uplašena i uzbuđena osoba refleksno hvata za spasioca pa se može desiti da ovaj ne može plivati te mogu obojica nastradati. Posebno treba biti oprezan ako je u pitanju snažna osoba, i tada je najbolje sačekati da se umori pa mu tek onda prići. Davljenik se izvlači tako što se hvata za kosu, ispod vrata ili pazuha, a pri tom se vodi računa da mu glava bude iznad površine vode.

Ocijeni se da li je unesrećeni živ palpacijom pulsa arterija vrata ili butine i da li diše (pokreti grudnog koša). Ako je unesrećeni živ, brzo se uklone strani predmeti iz usta i ždrijela (proteze, mulj, trava i dr.), osoba se postavlja u nagnuti položaj glavom nadolje i u bočni položaj (unesrećeni je vjerovatno u komi i može da aspirira vodu koja izlazi iz želuca).

Ako srce ne radi i nema spontanog disanja, unesrećeni se okreće na stomak, reanimator ga obuhvata s leđa i rukama ispod abdomena, podiže abdominalni deo i voda iz želuca naglo izlazi.

Ne treba čekati da i poslednja kap vode izađe, već unesrećenog okrenuti na leđa i početi kardiopulmonalnu reanimaciju. Vještačko disanje sprovodi se uduvavanjem izdahnutog vazduha reanimatora metodom usta na usta ili usta na nos. Usne utopljenika se očiste od stranog sadržaja, preko njih se postavlja maramica ili nešto slično. Reanimator se nalazi sa strane utopljenika, jednu ruku podvuče ispod vrata (i nešto niže), podiže njegov vrat da glava spontano pada niže i nazad tjemenom prema leđima. Palcem i kažiprstom druge ruke zatvori nozdrve, dlanom iste ruke pritiska čelo i gura glavu što više dolje i nazad da brada zauzme najviši položaj. Duboko udahne, prisloni usta na usta bolesniku i uduvava vazduh pazeći da je obuhvatom svojih usana pokrio obim usana utopljenika, jer se tako izbjegava gubitak vazduha. Zatim reanimator oslobađa usta utopljenika da omogući da uduvani vazduh spontano izađe. Prvih desetak uduvavanja izvede se brzo i uzastopno a zatim se uduvavanje nastavi ravnomjerno u ritmu normalnog disanja (12-14 u minuti). Provjera uspješnosti uduvavanja se ojcenjuje pojavom sinhronih pokreta grudnog koša.

Spoljnu masažu srca treba započeti odmah čim prestane ili jako oslabi rad srca. To se može ustanoviti po tome što se ne može napipati puls na arterijama vrata, ruke ili noge, a povrijeđenom su proširene zenice i poprimi mrtvački izgled. Izvodi se ravnomjernim i snažnim pritiskom u predjelu spoja gornje dvije trećine i donje trećine sternuma (grudne kosti). Potiskivanje sternuma prema kičmi 3,5-5 cm prenosi se na srce. Osoba koja pomaže reanimatoru podigne noge unesrećenog da se što više krvi premjesti prema srcu i mozgu. Oko 2 cm iznad kraja grudne kosti postavi se korijen dlana jedne ruke i preko njega korijen druge ruke. Ruke su ispružene u laktovima a ramena se nalaze iznad grudne kosti, jer se tako težina tijela reanimatora prenosi na njegove ruke, da bi kompresija srca bila efikasnija. Prsti položene ruke ne dodiruju grudni koš. Ruke se ne odvajaju od predjela grudne kosti pri narednim kompresijama. Ritam kompresija iznosi 80-100 u minuti, a poslije svake pete kompresije obavlja se jedno uduvavanje vazduha i u tom trenutku se kompresija ne izvodi. Ako reanimaciju izvode dvije osobe, uz isti ritam kompresija srca obavljaju se dva uzastpona uduvavanja na svakih 15 kompresija. Provjera uspješnosti obavlja se poslije jednog minuta reanimacije.

Znaci uspješnosti reanimacije: palpira se puls na arterijama vrata ili noge, zenice nijesu maksimalno dilatirane (proširene), popravlja se boja kože, javlja se mišićni tonus, grudni koš se spontano i ritmično pokreće.

Ako je reanimacija uspješna, unesrećenog postaviti u koma položaj (na bok), osušiti i utopliti i uz pratnju transportovati u bolnicu. (Preuzeto iz stručne literature)