Sajber kriminal nanosi Evropskoj uniji svake godine gubitke u visini od 750 milijardi eura, pokazuje istraživanje Evropske komisije.

Statistika Evropske komisije upućuje i na povećani rizik od inficiranja kompjutera jer svakog trenutka u globalnoj mreži cirkuliše oko 150.000 aktivnih virusa koji dnevno zaraze oko milion korisnika.

U Evropskoj uniji se već razmatra da se kritični sektori, kao što su banke, energetika, transport… obavežu na svakodnevno izvještavanje o svakom narušavanju bezbijednosti. Da bi se to dogodilo, neophodno je da se prihvate rješenja iz Direktive koja je predložena i koja će ubrzo biti razmatrana u Evropskoj uniji.

Evropski parlament početkom jula prihvatio je predlog povećanja kazni za sajber kriminal unutar zemalja članica. Prema postignutom dogovoru, maksimalna kazna za djela vezana uz ilegalni pristup informacionim sistemima trebalo bi da bude najmanje dvije godine zatvora, prenosi portal bug.hr.

Najviša kazna za kompjuterske napade na kritičnu infrastrukturu, kao što su elektrane, saobraćajnice ili vladine mreže, trebalo bi da bude pet godina zatvora.

Visokotehnološki kriminal obuhvata skup krivičnih djela gdje se kao objekat izvršenja i kao sredstvo za izvršenje krivičnog djela javljaju računari, računarske mreže, računarski podaci, kao i njihovi produkti u materijalnom i elektronskom obliku.

Broj i vrste krivičnih djela iz oblasti visokotehnološkog kriminala, kao i ekonomsku štetu koja nastaje izvršenjem ovih krivičnih djela, veoma je teško procijeniti. Međutim, broj izvršenja krivičnih djela i ekonomska šteta koja je do sada registrovana iz godine u godinu u stalnom je porastu.

Načini izvršenja krivičnih djela, zbog same prirode savremenih informacionih tehnologija, veoma su raznoliki i sve sofisticiraniji.

Takođe, povećavaju se kazne za ilegalno presretanje komunikacije ili proizvodnju i prodaju alata koji to omogućavaju, a firme koje angažuju hakere za krađu podataka biće odgovorne za svaki prekršaj koji je napravljen tom prilikom.

Vlade zemalja Evropske unije imaju sada dvije godine za primejnu ovih odluka u konkretnim nacionalnim zakonima.