Jedan od potencijalnih uzroka trenda hlađenja u posljednjih 45 miliona godina je posve povezan s hemijom svjetskih okeana, pokazala su istraživanja naučnika sa kanadskog Univerziteta u Torontu i američkog  Univerziteta Kalifornija Santa Kruz.

“Hemija okeana odlikuje se dugim fazama stabilnosti koje se prekidaju kratkim intervalima brzih promjena”, kaže jedan od istraživača.

Sudar Indije i Evroazije prije otprilike 50 miliona godina se navodi kao jedan od  primjera intervala brzih promjena. Ovaj sudar je olakšao raspad najobuhvatnijeg pojasa gipsa topivog u vodi na Zemlji, koji se proteže od Omana preko Pakistana do duboko u zapadnoj Indiji – ostaci koji se dobro vide u planinama Zagros.

Istraživači sugerišu da je raspad ili stvaranje takvih velikih ležišta gipsa promijenilo sadržaj sulfata u okeanima i da je to uticalo na količinu sulfata u aerosolima u atmosferi, a time i na klimu.

“Prema našimproračunima,  razdoblja visokih koncentracija sulfata u morskoj vodi koreliraju s globalnim hlađenjem, a razdoblja niske koncentracije odgovaraju razdobljima zagrijavanja”, kaže jedan  od istraživača.

“Kada su se Indija i Evroazija sudarile, to je uzrokovalo raspad starih naslaga soli, što je rezultiralo drastičnim promjenama u hemiji okeana”, kažu naučnici i zaključuju da je “to možda dovelo do propasti epohe eocena, najtoplijeg razdoblja kenozoika, i prelaza od toplog prema ledenom dobu, što je u početku kulminiralo brzim širenjem pokrova antarktičkog leda.”