Skupština Crne Gore je tokom 2011. godine kroz stavku “ugovorene usluge” potrošila oko 750.000 eura, saopštio je Centar za građansko obrazovanje (CGO), koji je do podataka došao realizujući projekte  Koliko, što i kome poreski obveznici u Crnoj Gori plaćaju kroz javne nabavke? i Sa kim i za koje svrhe se ugovara i plaća novcem poreskih obveznika?

CGO je do podataka došao koristeći mogućnosti Zakona o slobodnom pristupu informacijama.

„Skupština Crne Gore je ispoštovala u cjelosti odredbe Zakona o slobodnom pristupu informacijama dostavljajući nam strukturu i iznose sa pozicije ’ugovorene usluge’, i u tom segmentu predstavlja jedan od, po našem dosadašenjm iskustvu, najažurnijih organa. Dodatno, podaci koji se odnose na javne nabavke – plan sa dopunima iz 2011, kao i izvještaji o sprovedenim nabavkama – su dostupni na sajtu Skupštine što je dobar primjer koji treba da slijede i drugi organi”, ocijenila je izvršna direktorka CGO Daliborka Uljarević.

Uljarević kaže da se, uvidom u ove izvještaje, otvaraju pitanja na koja treba detaljnije da odgovori rukovodstvo Skupštine „u smislu argumentacije racionalnosti potrošnje tih sredstava, a u nekim slučajevima i samih kriterijuma po kojima su sredstva potrošena”.

„ Javnost mora da zna na što se troši novac poreskih obveznika, posebno u jednoj teškoj socijalnoj i ekonomskoj situaciji, koja zahtijeva jasnost i preciznost u pojašnjenju i svrsishodnosti prošenja za pojedine usluge nadležnih organa. Jedini način da se od građana i građanki traži plaćanje dodatnih poreza i taksi, kako bi se napunio Budžet Crne Gore, jeste da ti isti građani i građanke budu uvjereni da se njihom, teško zarađenim novcem zaista raspolaže domaćinski i savjesno”, kaže Uljarević.

Izvršna direktorica CGO smatra da je potrebno pojasniti za čije ugovore o djelu je plaćeno oko 93.000 eura u neto iznosu, da li je za medijske usluge bilo neophodno potrošiti oko 73. 000 eura, da li je realno i štedljivo platiti na ime parking servisa oko 15 000 eura i tome slično. „Posebno se”, kaže Uljarević, „mora skrenuti pažnja da se trećina potrošenih sredstava sa pozicije-ugovorene usluge, nalazi pod stavkom ostale usluge, što implicira nepotpuno planiranje ovog dijela javnih troškova”.

Uljarević skreće pažnju i na stavku “naknada za projekte”, gdje je isplaćeno oko 75 000 eura, za što je CGO dobio samo listu radnih grupa i komisija, ali ne i tačno koliko je po istima isplaćeno. „Da li to znači da zapošljeni dobijaju dodatno na postojeće plate nadoknade za nešto što rade u okviru već plaćenog radnog vremena?”

„U svakom slučaju, možemo zaključiti da razvoj transparentnosti pri trošenju i realizaciji Budžeta od strane državnih organa ima pozitivan trend, ali da se još puno mora raditi na izgradnji instituta popularno nazvanog  ’stakleni Budžet’. Upravo otvaranje ovakvih pitanja, ukazivanje na potrebu da se ovakvi podaci nađu u formi koja je dostupna i razumljiva javnosti pomažu uspostavljanju tog instituta i odgovornom trošenju sredstava, ali i povećanju nivoa svijesti građana i građanki o tome kako, ko i na koji način se odnosi prema njima i njihovom novcu”, konstatuje Uljarević.