Ljetnje računanje vremena završava se u nedjelju, 30. oktobra, u tri sata ujutru, kada kazaljke na časovnicima treba pomjeriti za jedan sat unazad, odnosno sa tri na dva sata ujutru.

Ljetnje računanje vremena u Srbiji, kako navodi Direkcija za mjere i dragocjene metale, počinje u poslednjoj nedjelji marta, a završava se poslednje sedmice oktobra, na osnovu Zakona o računanju vremena.

Ljetnje računanje vremena kod nas je prvi put uvedeno 27. marta 1983. godine.

Od 1995. godine kazaljke na satovima su pomjerane u poslednjoj sedmici septembra, na osnovu odluka koje je donosila vlada, a 2006. godine je donijet novi zakon u toj oblasti i ljetnje računanje vremena usklađeno je sa Evropskom unijom.

Pomjeranje kazaljki u zapadnoj Evropi uvedeno je početkom 1970-ih godina, uz obrazloženje da se time “produžava” dan, omogućuju uštede u potrošnji električne energije, povećava produktivnost, poboljšava prilagođavanje ljudi i radni dan čini efikasnijim.

Sve evropske zemlje koriste ljetnje vreme, a datum pomjeranja kazaljki različit je od države do države, tako da na sjevernoj hemisferi ljetnje vrijeme počinje poslednje nedjelje marta ili prve sedmice u aprilu.

Prelazak na ljetnje i zimsko vreme prvi put je zabilježeno 1916. godine u zemljama na sjeveru Evrope, a do sada je uvedeno u oko 70 zemalja, uglavnom na sjevernoj hemisferi.

Od 2002. godine Evropska unija, kao i ostale zemlje u Evropi, odredile su da ljetnje vrijeme počinje poslednje nedjelje marta i da se završava poslednje sedmice oktobra.

Island je jedina evropska zemlja koja nije uvela zimsko i ljetnje računanje vremena.

Izrael je do prije nekoliko godina mijenjao ljetnje vrijeme različito od ostatka svijeta, zbog posebnog lunarnog kalendara, pa većina računarskih sistema nije mogla da prelazi na izraelsko ljetnje vrijeme.