Kada deo tela po\u010dne da vas svrbi, shvatite da ste bili meta komaraca. Me\u0111utim, retko kad \u0107ete osetiti trenutak samog uboda.<\/p>\n
Lekar Sermed Mezer iz Londona otkrio je razlog zbog kog \u010desto ne osetimo kada nas komarac ubode. Naime, kako je objasnio, razlog je \u0161to pljuva\u010dka komaraca ima sli\u010dna svojstva kao anestetik.<\/p>\n
“Ubodom insekta po\u010dinje ubrizgavanje lokalnog anestetika u ko\u017eu, tako da ga ne\u0107ete osetiti. U ko\u017eu ulazi \u0161est igala, od \u010dega jedna probija ko\u017eu, a druga otkriva i pije krv iz krvnih sudova”, rekao je.
\nMezer navodi da mogu pro\u0107i minute ili sati dok ne osetimo ubod komarca.<\/p>\n
“Ubod komarca je toliko delotvoran da \u0107e komarac nestati dok mi shvatimo \u0161ta se dogodilo. Ubadaju nas samo \u017eenke komaraca jer im je potrebna dodatna hrana da bi nahranile svoje mlade. Komarci su evoluirali tako da imaju odli\u010dnu sposobnost pronalaska krvnih sudova i sisanja krvi bez nano\u0161enja zna\u010dajne \u0161tete ili neprijatnosti”, dodaje Mezer.<\/p>\n
Koliko god se trudili da izbegnete komarce i koliko god koristili razne preparate, na neke ljude oni se “lepe”. Put do “\u017ertve” nije komplikovan, a \u017eenke komaraca slede oblake bogate ugljen-dioksidom, gasom koji izdi\u0161emo. Prema re\u010dima stru\u010dnjaka, komarci biraju koga \u0107e ubosti i na temelju vrste i koli\u010dine znoja koji proizvodimo.<\/p>\n
Bitno je napomenuti da komarci prate ljude po mirisu. \u017denke uklju\u010de sva svoja \u010dula kako bi odlu\u010dile da li nekoga da ubodu ili ne. Ugljen-dioksid koji ljudi izdi\u0161u zajedno s raznim hemikalijama stvara miris koji komarci mogu da nosete i kada su 30 metara udaljeni od \u010doveka.(Izvor:Klix.ba)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Kada deo tela po\u010dne da vas svrbi, shvatite da ste bili meta komaraca. Me\u0111utim, retko kad \u0107ete osetiti trenutak samog uboda.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":371340,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_seopress_robots_primary_cat":"none","_seopress_titles_title":"","_seopress_titles_desc":"","_seopress_robots_index":"","_et_pb_use_builder":"","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","inline_featured_image":false,"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-379219","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-svastara"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.pcnen.com\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/379219","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.pcnen.com\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.pcnen.com\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.pcnen.com\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.pcnen.com\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=379219"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.pcnen.com\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/379219\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":379222,"href":"https:\/\/www.pcnen.com\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/379219\/revisions\/379222"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.pcnen.com\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/media\/371340"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.pcnen.com\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=379219"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.pcnen.com\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=379219"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.pcnen.com\/portal\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=379219"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}