Etika

Sinoć sam bio na tribini o etici u novinarstvu koja se održavala na FPN. Etika je u savremenom društvu postala samo floskula, u novinarstvu takođe. Upravo zato treba više pričati, boriti se za nju, i ličnim primjerom je promovisati.

Jedan od panelista na tribini je, u par navrata, kao pozitivne primjere etičkog, balansiranog i istraživačkog novinarstva navodio primjere iz Njujork Tajmsa, zaboravljajući da navede makar jedan negativan primjer istog lista kako bi time potvrdio svoju novinarsku etičnost, nepristrasnost i balansiranost.
Navešću ga ja:

Nakon preseljenja američke ambasade u Jerusalim i protesta koji su u Gazi povodom toga usljedili, Njujork Tajms donosi naslov: “Desetine Palestinaca su umrle na protestima dok se SAD spremaju za otvaranje svoje ambasade u Jerusalimu.“
Sam naslov govori sam za sebe o objektivnosti i etičnosti. Jer, eto, “Palestinci su umrli na protestima“. Možda od bolesti, neuhranjenosti, starosti…? Ili su ubijeni od strane izraelske vojske?

Pritom, isti Njujork Tajms i većina drugih američkih korporativnih medija najčešće proteste Palestinaca u Gazi opisuju kao okršaj ili sukob, a da bi se dala takva kvalifikacija treba postojati bar neka simetrija snaga i da su obje strane u „okršaju“ ili „sukobu“ naoružane. Ako, pritom, u “okršaju“ ili „sukobu“ na jednoj strani ima više od sto mrtvih (ubijenih) i više od hiljadu povrijeđenih, a na dugoj ni povrijeđnih a kamo li ubijenih, o kakvom se tu sukobu radi? I novinarskoj etici koji ga opisuje kao okršaj i sukob.

Zanimljiv je i podatak da je (namjerno?)zaboravljeni i po meni najveći heroj XXI vijeka, Edvard Snouden, svoje frapantne podatke o nezakonitom prisluškivanju i praćenju prakrično svih, pa i onih savezničkih vlada, te praktično cijelog čovječanstva od strane tajnih američkih službi otkrio Gardijanu i Vašington Postu a ne Njujork Tajmsu.

Sinoć su TV Vijesti emitovale poučan i etičan dokumentarni film “Blue Heart“ o uništavanju trenutno, a pogotovu u budućnosti, možda najvećeg resursa Balkana – njegovih divljih i čistih rijeka. Iz filma smo mogli vidjeti da su “seljaci“ u rularnim sredinama mnogo etičniji, veći i požrtvovaniji borci od nas “građana“ koji smo spremni samo za “akademske rasprave“, fejsbuk revolucionarstvo i slične “borbe“ – bez konkretnih dijela, činjenja i odricanja.

Dokumentarni film su dakle emitovale Vijesti kao komercijalan medij, a ne RTCG koji bi trebao biti Javni servis svih građana i koji bi trebao da promoviše novinarsku, ekološku, političku i svaku drugu etiku. Javni servis dobro zna da su naše male hidroelektrane rezervisane za tajkune povezane sa vlašću i predsjednikovim sinom, a on – Javni servis, dakle, je njihov servis a ne servis građana koji ga plaćaju.

Posle smjene nepodobnih članova Savjeta a zatim i uređivačkog tima RTCG, Javni servis nam je opet postao nereciklirano, jednopartijsko smeće. Zvaničnici EU su posle prvih oštrih reakcija i upozorenja da to “nije po evropskim i demokratskim standardima“, kao uvijek, mudro zaćutali. Isto kao i posle ranjavanja Olivere Lakić, šaljući nam, po ko zna koji put, poruku da na ovaj ili onaj način podržavaju sva nepočenistva koja čini decenijski nesmjenjiva vlast, u fomalno višepartijskom a suštinski jedopartijskom sistemu. Čak, iako svi – pa i evropski zvaničnici – znaju da je za 30 godina nesmjenjivi “demokrata“ Đukanović, na ovaj ili onaj način, pokrovitelj smjena u RTCG, nagrađuju ga pozivom da govori u Evropskom parlamentu gdje dobija frenetičan aplauz.

Ljekari i sudije bi trebalo da predstavljaju vrh etičnosti svakog društva. Prema nedavnom istraživanju Sindikata medicine, čak 2/3 ljekara smatra da je korupcija prisutna u našem zdravstvu, i isto toliki broj njih ne bi prijavio kolegu zbog korupcije.

U samom sudu i drugim „uglednim“ državnim ustanovama crnogorske sudije su zaposlile skoro svu svoju užu rodbinu. Tako je šesnaest najbližih srodnika sudija Vrhovnog, Apelacionog, Višeg i Ustavnog suda zaposleno u sudovima, a u Centralnoj banci npr. radi sin sutkinje Vrhovnog suda Radojke Nikolić, obje kćerke Svetlane Vujanović, kćerka Dušanke Radović, sin sutkinje Ustavnog suda Desanke Lopičić…

Ni brutalno i zvjersko ubistvo novinara Kašogija po nalogu vlasti Saudisjke Arabije nisu proizvele nikakve konkretne mjere protiv te despotske tiranije, zaogrnute plaštom izvrnutog islama. Nafta, oružje i milijarde dolara koje se vrte oko Saudisjke Arabije i njenog prestolonasljednika Muhameda Bin Salmana – Nerona današnjeg vremena – ruši sve etičke i javno proklamovane etičke principe. Tek masakar u Jemenu kojem je Saudijska Arabija jedan od glavnih pokrovitelja ne tangira nikog od onih koji imaju moć i koji mogu to da spriječe.

U ambasadore (diplomate najvećeg ranga koji predstavljaju svoju zemlju) i diplomatske misije mimo svake etike i normi šaljemo dokazane plagijatore (Sanja Vlahović), bivše ratne huškače najgore vrste (Goran Sito Rakočević, Novak Kilibarda), osobe za koje postoji osnovana sumnja da su pronevjerili ogroman novac ili se bavili švercom (Miomir Mugoša, Darko Uskoković, Branko Perović, Dušanka Jeknić)…

Posljedice ovako promivisane etike i etičkih vrijednosti su vidljive na svakom koraku, razarajuće su i pogubne. Bez obnove moralnih vrijednosti i etičnosti sve nam je džaba – hrlimo u bezdan i sveopštu propast: kako lokalno, tako globalno.

Objavio/la na 15:26. Objavljeno u Blog. Možete pratiti sve odgovore na ovaj post kroz RSS 2.0. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Morate biti ulogovani da bi komentarisali Logujte se

© 2000 - 2018 PCNEN. All Rights Reserved. Log in

-