Ljudski organizam se može genetski prilagoditi ronjenju na dah

Rezultati istraživanja objavljeni u časopisu Cell pokazali su da se ljudski organizam može fizički i genetski prilagoditi ronjenju na dah zahvaljujući povećanoj slezeni, za što su dokaz pripadnici malajskoga plemena Badžau, koje nazivaju i ‘morskim nomadima’, a žive blizu ostrva Bornea.

Oko 60 odsto vremena dnevno provode na moru, danju i noću ploveći čamcima, roneći i konzumirajući puno ribe koju sami ulove, zbog čega su dobili naziv “morski nomadi”.

Naučnici kažu da su se njihova tijela u tolikoj mjeri prilagodila životu na i u moru da djeca bez pomagala vide kristalno jasno do dubine od 25 metara, a nedavno sprovedeno istraživanje pokazalo je da imaju neuobičajeno veliku slezinu što je rezultat ronjenja na dah.

Odrasli članovi zajednice na dah mogu zaroniti i 70 metara duboko, ‘naoružani’ samo drvenom zaštitnom maskom za oči i kopljem za lov ribe.

Povećana slezena kod pripadnika plemena Badžau je prilagođavanje koja im omogućava da zarone dublje od ostalih ljudi.

Naučnici kažu da je to prvi pokazatelj genetičkog prilagođavanja kod savremenih ljudi na neke okolnosti, u ovom slučaju na slobodno ronjenje na dah koje pleme Badžau praktikuje više od 1.000 godina, prenosi Hina.

“Nema puno informacija o ljudskoj slezeni kada govorimo o fiziologiji i genetici”, kaže američka naučnica Melisa Ilardo, koja je posjetila pripadnike plemena Badžau i vodila istraživanje.

“Od ranije nam je poznato da Vedelova foka, koja može da zaroni vrlo duboko, ima neproporcionalno veliku slezenu. Vjerujem da se slično prilagođavanje dogodilo i kod ljudi, odnosno kod pripadnika plemena Badžau”, kaže doktorka.

Ilardo kaže da joj je jedan pripadnik zajednice Badžau kazao da je jednom dok je lovio ribu pod vodom ostao punih 13 minuta.

Toliko vremena ‘u komadu’ pod vodom mogu provesti samo morske vidre, piše Cell.

Za vrijeme boravka u njihovu selu Jaja Bakti blizu Sulavesija, dr Ilardo je ultrazvučnim aparatom pregledala slezenu 59 pripadnika plemena, a potom rezultate uporedila s ultrazvučnom snimkom 34 pripadnika susjednog plemena.

Po povratku na Univerzitet u Kopenhagenu gdje je pregledala snimke, ustanovila je da je slezena pripadnika Badžau bila za 50 posto veća.

Pojasnila je da slezena služi za razgradnju oštećenih crvenih krvnih zrnaca i kao rezervoar krvi, te se smatra jednim od centralnih aktivnosti retikuloendotelnog sistema (dijela imuno sistema).

Dr Ilardo je ustanovila da povećana slezena plemenu Badžau omogućava 10 posto više krvnih zrnaca nego ljudima s uobičajeno velikom slezenom.

Zbog dodatne količine krvnih zrnaca koje prenose kiseonik po krvotoku, pripadnici plemena Badžau mogu ostati duže pod vodom.

Proučavajući genome Badžaua i dvije druge lokalne zajednice, naučnica je kod prvih izolovala češću prisutnost gena PDE10A koji učestvuje u proizvodnji tiroidnih hormona (hormona štitne žlijezde), a povezuju se i s veličinom slezene.

Dr Ilardo kaže da je potrebno sprovesti dodatna istraživanja kako bi se shvatilo na koji način hormoni štitne žlijezde utiču na veličinu ljudske slezene.

Istraživanje američke naučnice u budućnosti bi moglo pomoći naučnicima da shvate na koji način organizam reaguje na akutnu hipoksiju, odnosno gubitak kiseonika u raznim situacijama, bilo da je riječ o ronjenju na dah, penjanju na velike visine ili o operativnim zahvatima i bolestima pluća.

Objavio/la na 20:50. Objavljeno u Vijesti. Možete pratiti sve odgovore na ovaj post kroz RSS 2.0. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Morate biti ulogovani da bi komentarisali Logujte se

© 2000 - 2018 PCNEN. All Rights Reserved. Log in

-